Drevni srpski izvor presahnuo nije

0
1094

Živimo u vremenu velikih iskušenja i malenih ljudi. Ovu rečenicu vjerovatno bi napisao svaki idealista prošlih civilizacija. Srpski narod je od kada se pamti išao krsnom stazom. Nesloga i izdaja najteže su ga ranjavale, dušu mu tanjile, ali je imao Bogom vazda poneku miomirisnu dušu od podviga i viteštva, da ga iscjeli, osnaži i obnovi.

Pogled na skadarsku tvrđavu Rozafu. Srbi su svoju najveću tvrđavu nazvali Rozafa po gradu u Maloj Aziji u kome je mučenički postradao sveti pravoslavni ratnik Sergije (Sveti Srđ). U blizini Skadra nalazio se i srpski pravoslavni manastir Svetog Sergija i Vaksa (Sv. Vakha)

U danima kada se u ime naroda i njegove bolje budućnosti, na tezge svjetskog licemjerja i bezakonja iznosi najsvetiji, nebozemni dio srpske zemlje, odzvanja muk mrcvarenog roba koji ni riječ prkosa da izusti.

„Moramo priznati da Kosovo nije samo naše! Moramo se osloboditi mitova i poći ka realnosti! Moramo razmišljati o budućnosti naše dece!”

Ove žalomore grakće izdajstvo pred podzemnim neboderima od grobova srpske djece, majki, otaca.

No, i prije Kosova i Metohije Srbi su se odrekli najstarije srpske prestonice, svoga toplog mora, drevnih manastira i pešteri, čitavih vladarskih grobljanskih polja, stoljetnih hrastova pod kojim su kršteni Pravoslavljem… Srbi su prije Kosova i Metohije, opet zbog stranih pritisaka, istorijske realnosti i bolje budućnosti, 1913. godine olako odustali od Albanije. Ono što je preostalo od srpskog naroda u Albaniji zulumom je arnaućeno, beslovesno gonjeno da potisne ćirilicu i srpski jezik, lukavo rimo-katoličeno do naših dana. Pretekli ostatak satjeran je u sela kao u rezarvate, duhovno obogaljen i nazvan pogrdnim imenima, sa zaprijećenom kaznom ako se prisjete imena srpskog. Srpska pravoslavna crkva u Albaniji kao vosak je pretopljena u Albansku pravoslavnu crkvu, a sve interesima carigradskog pragmatičnog patrijarha. Grabežom pogrčeni Grci preuzimaju srpske manastire i srpsku kulturnu baštinu upisuju svojom.

O preživjelim i namučenim Srbima Albanije, ponajprije onima iz Skadra, te njihovoj biblijskoj snazi da ne zaborave sebe i opet nauče da sriču jezik otaca, razgovarao sam sa Biljanom Živković.

Da Vas podsetimo:  Vlasotinčanin za koga su svi čuli: Dejanac, veliki privrednik i sportski radnik

Plemenitom ljubaznošću odazvala se mom pozivu da kazuje o Skadru i Skender-begu. Na slavu Svetog Prokopija, svetog pravoslavnog ratnika za lice istine, preko puta spomenika Knezu Mihailu, koji kao da je prstom upirao Skadru i Draču, sjetismo se naših drevnih albanskih dvorova i lavri.

Podaj Gospode da se u pokajanju Skadrom opominjemo!

Biljana Živković

facebookreporter.org

POSTAVI ODGOVOR

Unesite Vaš komentar
Molimo unesite vaše ime