Faktor u oluji

0
498
Foto: anfor.org

Kako se „faktor mira i stabilnosti u regionu i šire“, tražeći svoje rešenje za status Kosmeta, zagledao u pasulj da tamo pročita i sudbinu Krajine, te potom vukao nepostojeće paralele, neophodno je rastumačiti neke sitnice koje njemu izgleda ne znače, ali bitno znače samim Krajišnicima, i istini!

Kada su hrvatski domoljubi za katolički Uskrs 1991.godine izvršili klasičnu oružanu agresiju na SAO Krajinu, postalo im je jasno da neće moći lagodno da oteraju Srbe sa njihovih vekovnih ognjišta!

Oružana agresija paramilitarnih i parapolicijskih partijskih sastava HDZ, nazvanih ZNG (Zbor narodne garde) u čast frankovačkog predloga iz 1908.godine za formacije koje će fizički likvidirati Srbe u delovima tadašnje Dvojne monarhije kada počne agresija na Srbiju, nije potom dala željene rezultate,te su tadašnji hrvatski sponzori, Nemačka, Francuska i Britanija, potražili rešenje u okviru OUN, te se tako i rodio VENSOV plan!

Srbi su verovali u značaj i ulogu te međunarodne organizacije, te je jugoslovensko rukovodstvo prihvatilo predlog da se sukob rešava u okviru OUN, a da zaštitne snage OUN („plavi šlemovi“) razdvoje sukobljene strane, te tako omoguće pregovore o konačnom statusu SAO Krajine, SAO Zapadne Slavonije i SAO Slavonije, Baranje i Zapadnog Srema, i to kao prihvatljivo rešenje za Srbe Krajišnike, koji žele svoj ostanak u zajedničkoj državi!

Sami Krajišnici bili su isključeni iz pripremnih pregovora, koje vode predstavnici OUN i predstavnici SFR Jugoslavije,ali i tadašnje JNA kao sukobljene strane sa jedne i neregularne, dakle terorističke formacije  ZNG  Hrvatske sa druge strane!

U tom času Hrvatska nije međunarodno priznata, i samo je deo međunarodno priznate SFRJ, članice OUN, ali je međunarodni predstavnici uzimaju kao legalnu pregovaračku stranu!

Bez saglasnosti Krajišnika (jer predsednik republike Srpske Krajine nije potpisao Vensov plan), prihvatilo je rukovodstvo SFRJ  sam predlog plana, koji je tako vešto sastavljen da na startu ima antikrajinsku postavku!

Još veću težinu ima Sarajevski sporazum iz januara 1992.godine, između predstavnika JNA i hrvatske paravojne komande, te tako JNA pod uticajem međnarodnih posrednika priznaje terorističku ZNG za legalnu zaraćenu stranu, pre početka primene plana Vensa!

Videći ovu očitu akciju predstavnika OUN na štetu Krajine, odbijen je predlog rasporeda snaga OUN u Krajini po modelu „mrlje od mastila“ i zahtevan je raspored snaga OUN duž linije sukoba u trenutku potpisanog primirja! Iako nerado, ipak su „plavi šlemovi“ morali prihvatiti ovaj krajinski zahtev!

Čim je izvršena demobilizacija ratnih sastava JNA, a samo posebne jedinice milicije Krajine bile raspoređene uz UNPROFOR (zaštitne snage UN), koje zapravo vrše nadzor nad njima a ne štite srpsko stanovništvo, hrvatska strana je jasno odbila da omogući povratak  u Zapadnu Slavoniju prognanih 100000 Srba, što je sprovedeno akcijom nasilnog proterivanja uz uništavanje 173 naseljena mesta, i to po ustaškom modelu iz 1941.godine,upravo u Zapadnoj Slavoniji!

Predstavnici OUN nisu pokazali ni malo namere da se to sprovede u delo, i bilo je jasno da su „plavi šlemovi“ zapravo došli da razore, a ne da spreče razaranje!

Konstruktori hrvatske obnovljene državnosti (ali bez Srba kao naroda!) smislili su dalju podvalu, i počelo se sa modelom grickanja srpske teritorije, tako da su hrvatske snage poduzimale niz upada na srpsku teritoriju, proterujući stanovništvo, a predstavnici OUN bi inicirali donošenje rezolucije u Skupštini OUN kojom se priznaje da je izvršena agresija, i nalaže hrvatskoj strani da se odmah povuče na polazne položaje, ali se konkretno ne vrše akcije za njihovo proterivanje sa zaposednute teritorije.

Svaki pokušaj krajinske strane da oružjem eventualno povrati svoju teritoriju, sprečavan je u Beogradu, gde su tadašnji „mirotvorci i faktor stabilnosti“ ubeđivani od međunarodnih predstavnika  da stave pod kontrolu srpske „ekstremiste u Krajini, koji  ugrožavaju sudbinu celokupnog naroda, koji je postao njihov nevoljni talac“!

Kada su muslimanski i hrvatski ekstremisti u BiH izvršili nasilnu secesiju, negirajući odluku srpskog naroda kao konstitutivnog elementa zajedničke republike, uvedene su sankcije novoproglašenoj SRJ zbog pomaganja Srbima u odbrani, a potom je usledilo i plansko izbacivanje iz OUN, sa ciničnim obrazloženjem da Jugoslavija više ne postoji kao država!

Ovaj manevar omogućio je da se u samoj OUN izvrši promena mandata plana Vensa, kojim je mandat UNPROFOR preimenovan u  mandat UNCRO, te je tako nametnuto da se samo posreduje u rešavanju statusa „pobunjenih hrvatskih Srba“, što su beogradski mirotvorci mirno podneli kao dobri đaci bravara Broza i kroatokomunista, koji su još u Jajcu 1943.godine izdelili jedinstveni srpski narod, po modelu šnajdera iz Drezdena 1928.godine! Ključnu ulogu u toj prljavštini imali  su kopredsednici u primeni plana Vensa, Bilt i Stoltenberg (tata dragog Jensa!), koji će potom nametati rešenja na štetu Krajine.

Rešavajući sudbinu rata u BiH, koji je za hrvatsku i muslimansku stranu imao neočekivan rezultat, jer su srpske snage držale 76% teritorije, kreatori NATO prihvatili su obavezu da reše hrvatski problem „kiflice“, jer su u svojim planovima budućeg „prodora na istok“, nužno morali da oteraju Srbe iz zaleđa Jadrana,kao nepouzdan pravoslavni elemenat!

Zato je najpre i stvorena Muslimansko-Hrvatska federacija, kao entitet, te potom potpisam Splitski sporazum kojim je omogućeno naoružavanje i opremanje armije BiH, i to preko luka Rijeka, Split i Ploče, te dolazak instruktorskog tima MPRY, koji čine penzionisani američki generali.

Sama firma MPRY je provela plan nazvan „opremi i obuči“, koji je sadržavao i izradu operativnih planova dejstava hrvatsko-muslimanske vojske na terenu, uz aktivnu pomoć avijacije NATO,a sve to u vremenu kada SRJ nije članica OUN i ne može da zastupa srpsku stranu, objektivno izloženu budućem etničkom čišćenju i progonu sa svojih teritorija, i to u planovima NATO, koje će hrvatska i muslimanska pešadija kasnije slaviti kao svoje „velike pobede nad četnicima“.

Dok su trajale ove pripreme za brutalnu vojnu akciju etničkog čišćenja, vođeni su pokvareni pregovori o nekakvom planu nazvanom „Z-4“, koji nije bio predlog OUN, ili srpske strane, već hrvatski predlog po modelu „uzmi ili teško tebi“, uz najtopliju želju da ga Krajišnici ne prihvate!  Ali, i dan danas beogradski eurounijati uporno tvrde da je to bio predlog „države u državi“, a sam tekst predloga jasno kazuje šta je njegova suština, a šta je ostalo od obećane mirne reintegracije u Baranji!

Potpuno svesni, da bi novi pad pod hrvatsku vlast značio novo fizičko istrebljenje, preostali Krajišnici su bili spremni da se brane oružjem, sve verujući da ipak neće biti ostavljeni sami u bezizlazu!

Američki instruktori i planeri, računali su sa hrvatskim gnevom, te su mirno dozvolili prekomernu brutalnu upotrebu sile po civilnim objektima u samom Kninu i drugim krajinskim gradovima , te stoga oni sporni „topnički dnevnici“ nisu nikako stizali do Haaga, da se slučajno ne potegne pitanje američke odgovornosti!

Tadašnji načelnik GŠ VJ, pokakio je svoje generalske epolete, prodavši oficirsku čast za dolare zajedno sa grupom najodgovornijih vojnih rukovodilaca, koji su ubedili tadašnjeg faktora mira i stabilnosti da je najmudrije „sačuvati mladost da ne gine uludo“, te je bilo mnogo lakše optužiti krajinsko rukovodstvo za „ekstremizam“, i mirno posmatrati!

Sama VRA „OLUJA“, pokazala je svu zajedničku brutalnost i EU, i SAD, i NATO, jer se nije niko našao da digne glas na vidljive fašističke metode uništenja naroda, koji se samo brani od te pogibelji!

Problem razgraničenja RSK i Hrvatske, što je još u pripremi za zasedanje u Jajcu 1943.godine postavio Moša Pijade, ističući, da je posle počinjenog hrvatskog genocida neophodno zaštititi preostali deo srpskog naroda davanjem autonomije, najodlučnije je sprečio sam bravar Broz!

Doneto rešenje, da su Srbi konstitutivni narod u Hrvatskoj ali bez ikakvih institucija koje štite i razvijaju jedan narod, što je vešto poništeno posle istorijskog NE druga bravara, slanjem Srba- ministara na ostrvski oporavak zbog zahteva, bilo je samo šarena laža!

Pokušaj nasilne simetrije sa čistim relacijama oko Kosmeta, koji je još na mirovnoj konferenciji u Bukureštu 1913.godine odlukom velikih sila pripao Srbiji, kada je izvršeno i međudržavno razgraničenje Srbije i novostvorene Albanije, i to uz garancije velikih sila, samo pokazuje da se u Beogradu ni više od četvrt veka  nije sagledala problematika Republike Srpske Krajine, kao teritorije pod zaštitom OUN, na koju je izvršena oružana agresija sa elementima fašističkog etničkog čišćenja!

Vladimir Frolov

anfor.org

POSTAVI ODGOVOR

Unesite Vaš komentar
Molimo unesite vaše ime