Odbrana SRJ od NATO agresije

0
876
Foto: pixabay

Izlaganje pukovnika dr Svetozara Radišića, glavnog i odgovornog urednika časopisa „Vojno delo“ u Centru vojnih škola Vojske Jugoslavije, u Beogradu, 4. oktobra 1995. godine.

Sudite o tom i ovom vremenu i vojnim sposobnostima i učincima. Eto uvida u teme o kojima se raspravljalo u Vojsci Jugoslavije.

I takozvane nevladine organizacije imaju priliku ponešto da nauče.

Stručna rasprava o temi „Odbrana SRJ od strane agresije“

(izlaganje referata „Koncept svedimenzionale odbrane“)

O ovoj temi želim i imam mnogo više da kažem nego što dopušta planirani protokol i vaše strpljenje, zato ću nešto opširniju i argmentovaniju verziju predati organizatoru rasprave.

Mislim da sada, na pragu 21. veka, zbog primene „svedimenzionalnih operacija“ u totalnom ratu, nije logično da se na klasičan način raspravlja o eventualnoj agresiji spolja na SRJ, a posebno u vreme kada se privodi kraju od nadnacionalista izazvani građanski rat, u koji je NATO, preuzimajući ulogu intrumenta za stvaranje najnovijeg „novog svetskog poretka“, vojno intervenisao.

Svedoci smo da je u toku ovog (po nekim autorima „trećeg balkanskog rata“), agresija na SFRJ, na osnovu odluke američke administracije, preusmerena jednim delom u agresiju na Saveznu Republiku Jugoslaviju. Imajući u vidu dosadašnje efekte rata za napadnuti srpski narod gotovo je bez značaja ko je zadao smrtni udarac SFR Jugoslaviji, ali je važno da svi u SR Jugoslaviji konačno shvate, kako jednom prilikom reče akademik Milorad Ekmečić, da se „samo stara i trula tkanja uvek osipaju“.

Naravno, agresija na Srbe i pravoslavlje ima svoju istorijsku dimenziju. U određenom smislu, ta agresija nije ni prestajala od podele hrišćanstva i spletki germanske škole, preko prvih konkretnih scenarija za razbijanje jugoslovenstva, do rušenja berlinskog zida posle izbora Mihaila Gorbačova za ključnu ličnost perestrojke.

Uzroke rata na prostoru socijalističke Jugoslavije, osim u istorijskom nasleđu, treba tražiti i u geopolitičkom položaju Balkana, karakterologiji Srba i stvorenom ekonomsko-političko-informaciono-kulturnom haosu, nastalom kao posledica američko- nemačke primene doktrine posrednog nastupanja.

Krojeći novu kartu Evrope, Zapad je, koristeći muslimane i Hrvate, radi ponovne rekonstrukcije balkanskih granica, u proceduri razbijanja SFR Jugoslavije, izveo svojevrstan eksperiment in vivo, primenjujući najnovije modalitete doktrine „projekcije sile“, neokortičkog rata i „operacija izvan ratnog stanja“.

Verovatno postoje analize u kakvom je ekonomsko-političko-moralnom stanju SR Jugoslavija, u situaciji kada je politički u znatnoj meri izolovana i međunarodno neravnopravna, a ekonomski i informativno blokirana. O načetosti i podrivanju odbrambene komponente sistema najviše pokazuje konfuzija koju su izazvali najverovatnija primena psihotronskih dejstava i delovanje sa Zapada umetnutih organizacija. Na osnovu zaključaka iz čuvene upsalske analize Bžežinskog, o potrošačkom mentalitetu Jugoslovena, na prostoru prethodne Jugoslavije ugrađene su i registrovane razne fondacije (na primer, „Soroš“, koja upućuje talentovanu omladinu na Zapad, „TFF fondacija“ i „Fond za humanitarno pravo“, koje otvoreno rade za ilegalnu paralelnu vlast na Kosovu i Metohiji i slično). Zaposleni u agencijama poput AMWay, RCI, Holiday redgency, Winer broker, Zeoter, Rotary klub, TILT, Pingvin i Košava, verovatno nesvesno i sasvim bezazleno, nude svoje proizvode i usluge prikupljajući brojne podatke koji mogu da posluže za operativne analize trenutnog socijalnog stanja, a istovremeno prepariraju stanovništo za prihvatanje „nove demokratije“ i „američkog načina života“. Tu su i organizacije mirovnjaka i pacifista, koje se bore protiv svake vrste otpora agresiji, zatim tzv. korisni idioti, koji rade za agresora i kada ih on ne plaća i slično.

Naravno, da ne može biti motivisan, i oran za odbranu, narod koji prođe filter više od šezdesetak sekti, brojnih fondacija, raznih agencija i pokreta, uz podršku dela sa Zapada finansiranih stranki, koje tokom rata nijednom nisu dale primedbu ni Americi, ni Nemačkoj, ni Hrvatskoj zbog pogroma Srba, ali su optuživale srpsko rukovodstvo i srpski narod da su krivi za sopstveno stradanje.

Uzimajući u obzir da je američka administracija zvanično ocenila da SRJ predstavlja opasnost za nacionalnu bezbednost Sjedinjenih Američkih Država i činjenicu da su njihovi zvaničnici u odnosima sa SRJ pregovarači, a sa njenim neprijateljima – saveznici, treba očekivati da će sledeće kampanje Zapada biti usmerene na „uređivanje“, u skladu sa njihovim interesima i prema njihovim normama, Raške oblasti, Kosmeta i Vojvodine. Naravno, u tom slučaju interesi Zapada i SRJ biće ponovo sučeljeni i divergentni.

Na „projekciju sile“ i „svedimenzionalna dejstva“ moguće je odgovoriti isključivo „svedimenzionalnom odbranom“. Odbrambeni sistem mora biti optimalno organizovan, od izbora kvalitetnog kadra na ulazu u sistem, do visokog stepena borbene gotovosti, kao rezultata blagovremeno izvršenih priprema. S obzirom na to da je SRJ na udaru vojne koalicije velikog broja država i da su primenjeni osim vojne sile i metodi iz arsenala multikomponentne moći, u odbrambenom smislu nije trebalo da se transformiše samo Vojska Jugoslavije, već celokupna država. Rezultat transformacije države morale su biti organizacije koje su odgovorne za kontramere neophodne da se država odbrani, a da Vojsci ostane samo vojna komponenta. Na primer, fondacije bi trebalo da budu u nadležnosti ekonomskog sistema; sekte bi trebalo da istražuje institucija koja ima mogućnosti da reaguje u obrazovnoj, psihološkoj i kriminološkoj sferi; aktivnosti rimokatoličke, islamske i drugih fundamentalističkih crkava trebalo bi da istražuje, kontroliše i preduzima odgovarajuće mere i kontramere institucija objedinjena od predstavnika više ministarstva i drugih zainteresovanih institucija. U tom smislu bi trebalo da se formiraju i druge državne institucije ne bi li se blagovremeno reagovalo i s ciljem da se neutrališu efekti svih primenjenih operacija. Podrazumeva se da bi Savezno ministarstvo za odbranu imalo ulogu koordinatora i da bi njegova konačna transformacija zavisila od broja organizacija i broja primarnih funkcija. Transformacija državnih institucija je neophodna i zbog informativnog sistema ne bi li se drugačije usmerio protok informacija i da bi novoformirane državne institucije dobile i one informacije koje su ranije bile u isključivoj nadležnosti JNA.

Zatim, neophodno je napraviti koncept odbrane u kojem su razrađene mere prema realnom neprijatelju, radi anuliranja efekata konkretnih uticaja i dejstava, a to najčešće nisu vojne akcije. Uz izmenu umne paradigme i uspostavljanje prirodnog odnosa prema označenom neprijatelju, neophodno je steći sveža znanje o kreatorima najnovijeg „novog svetskog poretka“, doktrinama u opticaju i savremenoj tehnici i tehnologiji. Potrebna su znanja i istraživanja o protokolima nadnacionalnih organizacija i njihovom stepenu realizacije, o planovima fundamentalističkih crkvi, scenarijima multinacionalnih korporacija, držanim i nacionalnim programima super i velikih sila, nacionalnim katehizisima i sl.

Odbrana SRJ je nemoguća bez usmerivanja energiju stanovništa kojem motive daju jasni državni i nacionalni interesi, jasna opredeljenja, realni ciljevi, program na bazi katehizisa, filosofija odbrane, koncepcija sa razradom po doktrinarnim komponentama, skladan odbrambeni sistem i priprema koja gradi odgovarajuće zahtevanu borbenu moć.

Preduslov za stvaranje kompleksnog sistema za svedimenzionalnu odbranu je upoznavanje pripadnika Vojske Jugoslavije sa razvojem vojne misli u izmenjenim vojnostrategijskim odnosima posle tzv. hladnog rata. Novonastala situacija zahteva da za ratnu veštinu mora da zna mnogo širi krug ljudi, radi odlučivanja o odbrani zamlje. Krajnje je vreme da Institut za ratnu veštinu u saradnji sa drugim istraživačkim i upravnim institucijama, uz „Vojno delo“ u ulozi suorganizatora, prikupi građu za savetovanje posvećeno novinama u vojnoj misli, koje bi obuhvatilo i saznanja o ratovima vođenim u poslednjih nekoliko godina, u kojima su nove vojne doktrine najdoslednije proveravane.

Treba napomenuti da je u dvobrojima „Vojnog dela“ br. 1–2 iz 1994. i 4–5 iz 1995. godine kapetan bojnog broda Živko Lukić prikazao najnovija američka doktrinarna pravila, koja mogu da posluže kao osnova za raspravu i inicijacija za stvaranje novog koncepta odbrane.

Svrha savetovanja bila bi i pokretanje ponovnog preispitivanja osnovnih doktrinarnih stavova i stavova iz važeće regulative. Ko dobro poznaje američku vojnu doktrinu zna da je postavljeni cilj VJ nemoguće ostvariti bez učešća u borbi svih ostalih odbrambenih subjekata, budući da će odbrambeni sistem SRJ do tog „očekivanog“ rata, koji inače sve vreme traje, biti do te mere ruiniran da neće funkcionisati. U suprotnom rata neće ni biti – biće unapred izgubljen.

Budući da se SRJ ne odriče odbrambenog koncepta, jedini izlaz je da se na sveobuhvatnu agresiju uzvrati sveobuhvatnom odbranom, ali u tom slučaju treba među lakše zadatke postaviti anuliranje negativnih dejstava sekti, fondacija, agencija, tzv. mirotvoračkih pokreta i kupljenih mas medija i sličnih razbijača odbrambenog sistema, a među teže – doprinos podizanju ekonomske, političke, informativne, intelektualne, moralne i tek na kraju vojne moći.

Svetozar Radišić

svetozarradisic.com

POSTAVI ODGOVOR

Unesite Vaš komentar
Molimo unesite vaše ime