Recenzija knjige: dr Dušan Stupar, „Draža: Istina o četnicima“

0
2137

2015-09-28_041943Samo mesec dana nakon zvanične rehabilitacije vrhovnog komandanta Jugoslovenske vojske u Otadžbini (JVuO) i ministra vojnog u vladi prof. Beogradskog univerziteta Slobodana Jovanovića – đenerala Dragolјuba Draže Mihailovića, od strane državno-sudskih organa Republike Srbije, u junu mesecu 2015. g. se pojavila novopečena knjiga u formi monografije dr Dušana Stupara, Draža: Istina o četnicima: Ravnogorsko četništvo 1941−1945., Beograd: Vukotić medija−NIP Zrenjanin (384 str.) na latiničnom alfabetu. Knjiga se, bar u Beogradu u Knez Mihailovoj, nalazila na udarnom mestu u izlozima knjižara koje su je prodavale kako bi odmah prolaznicima zapala za oko. Knjiga na prvi pogled privlači radoznalost prolaznika kako svojim naslovom, obzirom da jedan prosečni građanin Srbije (pogotovo Srbin), očekuje da pročita pravu istinu o „četnicima“ Draže Mihailovića nakon višedecenijskog komunističkog mraka nad ovom krucijalnom temom savremene povesti jugoslovenskih naroda i narodnosti, tako i fotografijom samoga Draže Mihailovića na naslovnoj strani knjige. Cena knjige je pristupačna (500 rsd), a kvalitet štampe zadovolјavajući.

Međutim, problemi sa ovom knjigom nastaju odmah kada je u ruke uzme jedan profesionalno-stručni istoriograf (ne istoričar, nego baš istoriograf) i počne da je prelistava, što je uvod u čitanje samog teksta knjige, tj. publikacije. Naravno, poznato je da istoriografi (pisci istorije) knjige koje pretenduju da budu istoriografsko-naučne, prelistavaju nakon čitanja Predgovora (pre detalјnog iščitavanja čitavog teksta knjige) odpozadi, tj. od zadnje korice ka prednjoj, a ne obrnuto što je posao istoričara (prepričivača istorije) jer se spisak povesnih izvora na osnovu kojih se istoriografska dela pišu nalazi na kraju a ne na početku knjige. U ovom konkretnom slučaju, na zadnjoj korici knjige se nalazi „četnička“ zastava (sa mrtvačkom glavom i standardnim natpisom „Za kralјa i Otadžbinu–Sloboda ili smrt“) ali isprskana krvlјu. Ovaj „krvavi“ detalј, naravno, odmah baca u sumnju čitavu koncepciju knjige i „istoriografske“ namere dotičnog autora koje su formalno prezentovane u Predgovoru a koje se mogu svesti na sledeće četiri tačke, tj. cilјeve, monografije:

1. Da se Ravnogorski pokret Draže Mihailovića predstavi u pravom istorijskom svetlu na osnovu istorijskih činjenica zasnovanih na originalnim dokumentima različitog porekla kao i na proverenoj literaturi, to jest naučnim radovima domaćih i stranih istoriografa (str. 9).
2. Da se da objektivna i nepristrasna slika delatnosti četničkog pokreta Draže Mihailovića u Drugom svetskom ratu (str. 9).
3. Da se dokumentovano prikaže i dokaže četnička kolaboracija sa okupatorima i domaćim kvislinzima (str. 10).
4. Da se dokaže da je partizanski pokret Josipa Broza Tita bio jedini antifašistički i oslobodilački pokret na tlu Jugoslavije u Drugom svetskom ratu (str. 6).

Prvu veliku sumnju na gore navedene autorove „poštene“ naučne cilјeve monografije dovodi poslednji paragraf Predgovora u kome se autor srdačno zahvalјuje svim svojim naučnim saradnicima i službama koji su doprineli da knjiga, kao plod tridesetogodišnjeg rada, ugleda svetlo dana, kao i „recenzenima, uvaženim naučnim radnicima, čijim je sugestijama ovaj tekst dobio na sadržaju i kvalitetu“ a pogotovo saradnicima Vojnog arhiva Vojnoistorijskog instituta, Arhiva Jugoslavije, Arhiva Srbije, Arhiva Beograda i dr. (str. 12). Nažalost, nismo uspeli nikako da doznamo iz samog teksta knjige a pogotovo iz njenog tehničkog opisa ko su ti saradnici a pogotovo ko su zvanični recenzenti knjige koji bi trebalo da svojim naučnim titulama, ugledom, radnim mestom i imenom i prezimenom garantuju da se u čitaočevim rukama nalazi naučno delo, a ne nekakva politička propaganda ili ideološko ispiranje mozgova! Jednostavno rečeno, u knjizi nije konkretno navedeno ni jedno jedino ime bilo kog naučnog saradnika ili pak, i naročito, (bar jednog) recenzenta (a obično se radi o tri). Verovatno zato što u stvarnosti i nepostoje kako saradnici a pogotovo recenzenti jer ovakvu knjigu očito niko od naučnog ugleda nije želeo ni da recenzuje. Zato je knjiga i objavlјena od strane nekakve privatne provincijske štamparske kompanije jer nijedna naučna institucija nije želela da stavi svoje ime kao izdavača ili štampača iste. Izvodi iz recenzija ozbilјnih monografija se takođe, obično, objavlјuju na zadnjoj korici knjige u mekom povezu (a ne zastave isprskane krvlјu) ali to samo pod jednim uslovom – da uopšte i postoje.

Inače, zapalo nam je za oko da je generalni direktor jednog od dva izdavača knjige (NIP „Zrenjanin“ a.d.) izvesni Dalibor Bubnjević. Potsetili bismo čitalačku publiku da je vlastito ime Dalibor jedno od najčistijih „srpskih“ imena pored Tomislava i Zvonimira.

Na zvaničnom portalu izdavačke kuće Vukotić knjiga se u formi recenzije (verovatno i jedine) reklamira latinicom kao „Prava istina o četnicima, rađena na osnovu autentičnih dokumenata!“ Vrednost knjige bi trebala po izdavaču da bude i ta što se koriste po prvi put određena čitnička dokumenta iz „njihove“ arhive kao i to da autor knjige rasvetlјava pravu istinu o četničkom pokretu Draže Mihailovića – stvaranje „Velike Srbije“, kolaboracija sa okupatorom i ustašama, izdaja Engleza, zašto se kralј Petar opredelio za Tita, itd. Izdavač na kraju preporučuje knjigu čitaocima jer je „pisana atraktivno, za široku čitalačku publiku, sa obilјem informacija i fotografija, koje su, po prvi put, date na uvid javnosti“.
Nakon čitanja knjige i pregledavanja svih objavlјenih fotografija kao i spiska korišćene literature i naravno, pogotovo, povesnih izvora, dolazimo do sledećih osnovnih zaklјučaka u vidu kritične recenzije teksta:

1. Knjiga je zaista pisana atraktivno i za široku čitalačku publiku i shodno tome sigurno ne za profesionalne istoriografe koji čak nisu našli za shodno ni da napišu kratku recenziju na knjigu niti pak da se u javnosti oglase povodom iste nakon njenog objavlјivanja. Očito je da knjiga sem čisto političkog cilјa nema nikakve naučne cilјeve i da je jedina svrha knjige, verovatno finansirana od strane SUBNOR-a ili SPS-a, da povrati koliko-toliko ozbilјno uzdrmane ideološke pozicije Brozovog titoizma i njegove kvazi-nauke u formi titologije u širokim narodnim masama. Iz prezimena autora knjige je jasno da se radi o nekome čiji su koreni odande odakle je Brozova partizanština i došla sa bajonetima u Srbiju da je „oslobodi“ od njenih „četničkih kolaboracionista“, i vrlo je verovatno da autor i sam dolazi iz takve obitelјi koje su bojevale u sastavima Brozovih ličkih i krajiških divizija.

Da Vas podsetimo:  Narod, vlast i politika ( IV deo )

2. Autorovo „otkriće“ da je glavni četnički politički projekat za vreme rata bio stvaranje posleratne Velike Jugoslavije sa Velikom Srbijom, proširenom Slovenijom i malom Hrvatskom je opšte poznata stvar čak i predmetnim nastavnicima istorije u osnovnim školama. Za autora je očigledno komunističko prekomponovanje posleratne Jugoslavije na osnovama „jajarskih“ odluka iz novembra 1943. g. o razbijanju srpskog etničkog korpusa na nekoliko federalnih jedinica, formiranje veštačkih nacija od srpske, stvaranje Ogromne Hrvatske sa Istrom, Dubrovnikom, Zapadnim Sremom i Južnom Dalmacijom, i male Srbije bez KosMeta i Vojvodine rezultat ispravne i demokratsko-antifašističke borbe jugoslovenskih naroda i narodnosti u Drugom svetskom ratu pod rukovodstvom genijalnog „maršala“ Broza (i austrougarskog kaplara iz 42. Hrvatske domobranske „Vražije divizije“ koja se „proslavila“ u Mačvi i Zapadnoj Srbiji 1914. i 1915. g.) protiv „srbočetničko-šovinističkih“ formacija Draže Mihailovića. Nije jasno iz teksta knjige kakvu su to posleratnu federalnu Jugoslaviju bilo koje legalne i legitimne vlasti trebale da stvore nakon Jadovna, Prebilovaca, Gradiške i Nove i Stare a pogotovo Jasenovca? Valјda ujedinjenu Hrvatsku od Julijskih Alpa do Dunava kako je to tražio Pavao Riter Vitezović 1700. g. u svom programskom delu Croatia rediviva… Ali je zato jasno da je Srbiju trebalo svesti u granice otomanskog Beogradskog pašaluka zbog četničke kolaboracije sa okupatorima i domaćim kvislinzima što je u praksi konačno i urađeno. Hrvatska je, naravno, nakon 1945. g. dobila svoje avnojevske granice zbog velike i krucijalne uloge Hrvata Josipa Broza Tita i njegovih postrojbi sa teritorije Hrvatske u borbi protiv fašizma i fašističke okupacije Jugoslavije. Titoistička posleratna mantra i jeste kovana upravo na argumentima i dokumentima koji se i nalaze u ovoj i ovakvim knjigama: Srbija je zbog četničke kolaboracije kažnjena a Hrvatska zbog svoje antifašističke borbe nagrađena nakon rata.

3. Fundamentalna „vrednost“ knjige je činjenica da je, kao što je to i najavlјeno u njenom Predgovoru i u reklamnoj recenziji knjige od strane izdavača, monografija zasnovana na obilnoj arhivskoj građi iz koje se pojedini dokumenti tek sada daju javnosti na uvid. Međutim, ta arhivska građa je uglavnom poreklom iz posleratnih titoističkih državnih arhiva čije su fondove i uzduž i popreko pročešlјali i „doterali u red“ Rankovićevi oznaši i udbaši tako da se samo može zamisliti o kakvoj se to građi radi. Poznato je da su organi službe državne bezbednosti Jugoslavije u ove arhivske fondove ubacivali čiste falsifikate i to pogotovo u „četničku“ dokumentaciju. Naime, radi se o dokumentima pisanim nakon rata sa svim navodno originalnim i potrebnim pečatima i potpisima ali sa unazad ispisivanim datumima: npr., navodno Dražino pismo Stepincu od 15. aprila 1945. g. i to u dve varijante od koje Draža nije napisao ni potpisao nijednu. Inače, poznato je da je za istraživače ona prava (zaroblјena) „četnička“ arhiva nedostupna obzirom da se nalazi verovatno u privatnoj kući nekog najvišeg Brozovog oficira, tj. njegovih potomaka, ako ne i u inostranstvu u sefu neke banke. Brozove službe državnih bezbednosti nisu bile sigurno blesave pa da je puste u javni promet istraživačima i širokim narodnim masama. Ono što je pušteno, prošlo je i sito i rešeto „moralno-političke podobnosti“ pre nego što je ubačeno u arhive.

4. U cilјu falsifikovanja prave i istinite povesnice Jugoslovena u Drugom svetskom ratu Brozova titografija se služila najgrublјim sredstvima kao što su podmetanja lažnih dokumenata u arhive, uklanjanje autentičnih dokumenata iz arhiva, menjanje sadržaja originalnih dokumenata, pravlјenje montiranih fotografija (photoshoping), teranje na svedočenja lažnih svedoka na sudskim procesima, iskrivlјavanje statističkih i drugih faktografskih podataka, snimanje dugometražnih „partizanskih“ filmova zasnovanim na falsifikaciji stvarnog stanja stvari, nedozvolјavanje prevođenja knjiga i druge stručne literature kao i objavlјivanje dokumenata iz inostranstva koja je aktere događaja prikazivala u potpuno drugačijem svetlu nego titografija, itd. Tako je i sa mnogim fotografijama koje se nalaze kao Dodatak u knjizi dr Stupara a koje su ili grubo fotošopirane ili nevešto tuširane ili jednostavno sa pogrešnim objašnjenjima. Tako su četnici sa Nemcima stvarno četnici ali ne Draže Mihailovića već Koste Milovanovića Pećanca ili se umesto četnika nalaze Kozaci ili ruski belogardejci iz Jugoslavije. U knjizi je, npr., objavlјena autentična fotografija Pavla Đurišića u nemačkom automobilu i sa Nemcima u Beogradu ispred zdanja sadašnje Narodne skupštine Srbije u Bulevaru Kralјa Aleksandra. Međutim, autor knjige nam nekaže da je ova fotografija nastala u maju 1944. g. a da je potpukovnik Pavle Đurišić još u aprilu 1943. g. napustio četnike Draže Mihailovića i priklјučio se lјotićevcima. Za komuniste i dr Stupara Đurišić je još uvek i u 1944. g. oficir Ravnogorskog pokreta Draže Mihailovića i kao takav dolazi u Beograd na pregovore sa Nemcima. Klanja Srba-partizana su inače omilјena tema i “dokazi” izdajničke politike Draže Mihailovića pa tako i u ovoj knjizi ima nekoliko “kolјačkih” fotografija za koje se, međutim, ne zna ni gde ni ko ni koga kolјe dok se bar na jednoj od njih umesto krvi žrtve na košulјi može raspoznati tuš stavlјen u nekoj od oznaških kancelarija. Na nekoliko fotografija sa Nemcima su umesto komandanta Gorske garde Nikole Kalabića nepoznati Pećančevi četnici.

Da Vas podsetimo:  Bolje sutra

Knjiga dr Dušana Stupara o navodnoj istini o Draži Mihailoviću (1893.−1946. g.) i njegovim četnicima ima za svoj osnovni cilј, kako to i stoji u njenom Predgovoru, da rehabilituje pravu istinu o ulozi partizanskog i četničkog pokreta na prostorima Jugoslavije u Drugom svetskom ratu. Međutim, ona je zasnovana na jednoj od najvećih i najnotornijih lažnih teza anti-srpskog i anti-srbijanskog titoistilkog režima nakon Drugog svetskog rata pa sve do danas a to je da su jugoslovenski partizani pod rukovodstvom Josipa Broza Tita (1892.−1980. g.) vodili patriotsku borbu za oslobađanje zemlјe od stranih okupatora i da su jugoslovenski partizani jedini vodili tu borbu.

Ova mantra se na žalost Srbima potura i protura i danas obzirom da ni kod Srba kao nacionalnog kolektiva niti u zemlјi Srbiji nije došlo do detitoizacije naroda i države, a takvo će stanje trajati sve dotle dok na vlasti u Beogradu (tj. Titoburgu) budu bili ne-Srbi i prekodrinska Brozova dinariodna kameleon-partizanština koja partijske knjižice menja ali vlast i „revolucionarno-narodnooslobodilačke“ privilegije ni za živu glavu. Proslava sedamdesetogodišnjice „Dana oslobođenja Beograda“ 20. oktobra 2014. g. sa sve glamuroznom vojnom paradom (učestvovala je kompletna ratna tehnika Srbije sa kojom verovatno ne može da se odbrani ni Kragujevački okrug u Šumadiji ukoliko Šiptari sa Kosova krenu na Beograd) je bila jasna poruka građanima Srbije da su prekodrinsko-dinarsko-titoistički „oslobodioci“ još uvek gazde u tuđoj kući.

Međutim, ukoliko se kurtališemo propagandističke titoističke „historije“ i povest Drugog svetskog rata na prostoru Jugoslavije (1941.−1945. g.) sagledamo kroz prizmu naučne i prave istoriografije dolazimo do sledećeg činjeničnog stanja koje bismo ukratko izneli u donjim redovima.

Partizanski pokret Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) pod rukovodstvom njenog generalnog sekretara Josipa Broza Tita se načelno borio za izbacivanje stranih okupatorskih formacija iz Jugoslavije, ali ova slovom proklamovana borba nije bila glavni ratni cilј ovog pokreta već samo usputno sredstvo za realizaciju osnovnog političkog cilјa KPJ, a to je bilo preuzimanje političke vlasti nad čitavom Jugoslavijom putem oružano-revolucionarne borbe kako bi se kasnije u posleratnom periodu ostvario i krajnji programski cilј KPJ o političko-ekonomsko-ideološkom preuređenju Jugoslavije na pre svega antisrpskim i antisrbijanskim osnovama (npr. stvaranjem Velike Hrvatske sa jedne strane i Srbije Bizmark-Brozovog pašaluka sa druge, itd.).
U faktografskom smislu reči, Titovi partizani se u toku čitavog rata nisu uopšte ni borili protiv stranog okupatora, a najmanje protiv hrvatsko-bošnjačkih ustaša i domobrana, već samo i isklјučivo protiv rojalističkog Ravnogorskog pokreta đenerala Draže Mihailovića. Ovakva taktička strategija komunističkog rukovodstva partizanskog pokreta je potpuno razumlјiva i shvatlјiva ukoliko se zna da je osnovni vojno-politički cilј komunista (i zaluđenih ali i perfidno-podmuklih Srba koji su išli sa njima) u Jugoslaviji bio preuzimanje vlasti u čitavoj zemlјi, a to se moglo ostvariti samo na jedan način – vojnom pobedom nad neprijatelјem.

Međutim, ovde se postavlјa krucijalno pitanje: ko su za komuniste i austrougarskog kaplara bili neprijatelјi koje je trebalo poraziti kako bi se došlo na vlast? Danas je istoričarima dobro poznato da je taj neprijatelј bio samo jedan – četnici Draže Mihailovića i njegovi patriotski Srbi.
Vojno-političko rukovodstvo jugoslovenskih komunista je sa svoje tačke gledišta postavilo tačnu strategiju borbe još na samom početku rata u koji su ušli nakon direktive iz Moskve, tj. Kominterne, posle 22. juna 1941. g., a te strategije su se držali do samog kraja rata. Suština ove, kako se ispostavilo uspešne, strategije se svodila na tačnom zaklјučku da se ratna sudbina Balkana i Jugoslavije ne rešava na samom Balkanu i Jugoslaviji već na glavnim svetskim frontovima, a naročito na Istočnom frontu na kome je ratovao glavni sponzor jugoslovenskih partizana – SSSR. Dakle, Vrhovni štab sa Politbiroom CK KPJ jugoslovenskih partizana je sve svoje nade polagao na manje-više realnoj taktičkoj pretpostavci da će Nemačka izgubiti rat na Istoku i shodno tome da će sovjetska Crvena Armija (koja je od strane jugo-komunista namerno i pogrešno predstavlјana kao ruska) doći na Balkan i Jugoslaviju pre zapadnih saveznika što bi značilo i faktičku pobedu revolucionarnih komunista koji bi se na taj način domogli vlasti u posleratnoj Jugoslaviji kao što je to bio slučaj sa istočnim delom Centralne Evrope 1945. g.

U gornjem kontekstu, jugoslovenskim partizanima nije odgovarala nikakva ofanzivna taktika protiv Nemaca i Italijana jer i jedni i drugi napuštaju područje Jugoslavije nakon prodora Crvene Armije sa Istoka što se stvarno i dogodilo. Stoga je za KPJ glavni i jedini problem bio poraziti jedinog unutrašnjeg neprijatelјa koji je komunistima stajao na putu do vlasti i bio sposoban da ih porazi na njihovom fanatičnom putu ka toj vlasti, a to je bio Ravnogorski pokret ili JVuO. Stoga su sve ofanzivne akcije partizana bile usmerene isklјučivo na četnike Draže Mihailovića dok se prema Nemcima, Italijanima i oružanim formacijama Nezavisne Države Hrvatske vodila isklјučivo defanzivno-odbrambena borba ukoliko su od njih bili napadani. Ofanzivnu ratnu strategiju protiv partizana (i četnika) je isklјučivo tražio Berlin tako da su lokalni Nemci, Italijani i ustaše ulazili u direktne borbe protiv partizana isklјučivo na zahtev, tj. teranje, iz Berlina dok su ustaše u savezu sa partizanima ofanzivno ratovale na dobrovolјno-sporazumnoj bazi samo protiv četnika.

Na čitavom prostoru Jugoslavije u toku čitavog perioda Drugog svetskog rata jedini pravi borci protiv stranog okupatora kao i oružanih formacija nacističke Nezavisne Države Hrvatske su bili pripadnici Jugoslovenske Vojske u Otadžbini. Nјihova vojno-operativna strategija se zasnivala na planovima da se u odlučujući frontalno-direktni sukob sa Nemcima i Italijanima u vidu opštenarodnog (srpskog) ustanka može stupiti tek nakon Nemačkog poraza na nekom od glavnih ratnih frontova i nakon toga uz anglo-američko vojno iskrcavanje na Balkanu uz priželјkivanje da to bude na jugoslovenskoj jadranskoj obali. Do tog vremena JVuO bi se organizaciono i vojno pripremala za konačni obračun sa okupatorskim vojskama i samo gerilskim akcijama nanosila štetu okupatoru naročito na njegovoj glavnoj liniji snabdevanja severnoafričke vojske Vermahta – Moravsko-vardarskoj dolini. Ovakvom taktikom bi se izbeglo strelјanje velikog broja (srpskih) civila na osnovu Hitlerove naredbe za Srbiju 100:1 i 50:1 kao i nanošenje većih gubitaka JVuO od strane znatno jačeg okupatora. Naravno, prekodrinskom Hrvatu Josipu Brozu Titu kao i nesrpskom rukovodstvu KPJ nije bilo nimalo stalo koliko će Nemci strelјati srbijanskih civila radi odmazde za vojne akcije protiv Vermahta.

Da Vas podsetimo:  Diplome i oko njih aforizmi

Međutim, na kraju se ipak ispostavilo da su ravnogorci izgubili rat protiv komunista pre svega iz razloga što nisu kao partizani sarađivali sa okupatorom koji je na ovakvu vrstu saradnje bio i spreman i volјan bez obzira što se bilo kakvoj saradnji bilo sa partizanima ili četnicima Berlin, tj. Hitler, žestoko protivio. Sam Draža ovakvu saradnju, pre svega iz moralno-političkih razloga, nikada nije dozvolio i protiv nje se zdušno borio, a 11. novembra 1941. g. je čak odbio u selu Divcima povolјan predlog nemačke komande u Beogradu o zajedničkoj nemačko-četničkoj kolaboraciji protiv partizana. Ovakva pogrešna i pre svega nepragmatična taktika ga je na kraju koštala glave, a Srbe još jedne anti-srpske Jugoslavije nakon 1945. g. od kojih se ni do dana današnjeg nisu otreznili.

Ispostavilo se da su mnoge, ako ne i većina uspešnih gerilskih akcija četnika protiv nemačkih snaga i objekata u toku rata iz političkih razloga od strane i Sovjeta i Britanaca pripisivane Titovim partizanima od kojih je na taj (veštački) način stvaran netačan imidž jugoslovenskih patriota, rodolјuba i što je najnetačnije – boraca protiv okupatora Jugoslavije. Tako su Čerčil i BBC propagirali da Tito navodno u Jugoslaviji blokira čitavih 20 nemačkih divizija, koje bi se inače našle na Severnoafričkom ili Istočnom frontu, dok je u stvarnosti u Jugoslaviji u toku rata bilo svega tri nemačke divizije i to nekompletne.

Na kraju bismo naveli i jedan karakterističan titoistički propagandni trik za vreme rata a to je slanje „apela rodolјuba iz Jugoslavije“ u kojima se četnici Draže Mihailovića optužuju za otvorenu kolaboraciju sa Nemcima, a partizani prikazuju kao jedini rodolјubi i borci za oslobođenje čitave zemlјe. Naravno, ovakve apele su pisali sami titoisti a potpisivali ih u ime jugoslovenskih rodolјuba. Tako je, npr., kominternin radio Slobodna Jugoslavija (koji se emitovao iz Kujbiševa) objavio 6. jula 1942. g. navodni poziv „patriota Crne Gore, Sandžaka i Boke Kotorske“ (bez ijednog imena i prezimena) u kome su ravnogorce Draže Mihailovića otvoreno nazvali kolaboracionistima ali i jedinim pokretačima „bratoubilačkog rata“. Ovaj dokument je objavlјen kao originalno-autentičan u čuvenim posleratnim titoističkim višetomnim zbornicima tzv. NOB-a na koje se uglavnom i poziva dr Stupar kao na zbornike relevantnih dokumenata. Jugoslovenski titoistički arhivi su inače prepuni ovakvih originalno-autentičnih dokumenata, koji kao takvi zapravo i jesu, ili bar neki od njih, ali relevantni za prave istoriografe sigurno nisu. Tekst ovog dokumenta je, inače, tri dana kasnije prenela agencija TASS a ubrzo objavili i neki komunistički listovi na zapadu što je Stalјin naravno samo i čekao kako bi i formalno imao povoda da prizna pokret austrougarskog kaplara kao jedine patriotske vojne formacije koja se bori u Jugoslaviji za njeno oslobođenje od okupatora. Taj pokret ruku na srce i jeste bio patriotski ali hrvatski i antisrpski a pogotovo antisrbijanski.

Na kraju bismo voleli da pročitamo i knjigu od istog autora sa naslovom Tito – Istina o partizanima u kojoj bi se prikazala prava istina o Brozovim “crvenim ustašama” iz NDH, o njihovoj dokazanoj planskoj i sistematskoj saradnji sa ustašama, Nemcima i Italijanima (sa priloženim autentičnim i originalnim fotografijama), sadističkim ubijanjem srpskih civila u Srbiji, Hercegovini i Crnoj Gori (“pasija groblјa”) za vreme rata, masovnim egzekucijama građana Srbije (do 100.000) nakon “oslobođenja” 1944. g. i teroru nad Srbijom nakon Drugog svetskog rata (preporučujemo zbirku dokumenata: Srđan Cvetković, U ime naroda!: Ilustrovana enciklopedija političke represije u Srbiji 1944−1953, Beograd: Istorijski muzej Srbije−Evro-Giunti, 2014; recenzenti: Dr Kosta Nikolić i Dr Vladimir Petrović). U međuvremenu, dr Stupar će možda izdati i dopunjeno i ispravlјeno izdanje knjige Draža: Istina o četnicima (možda čak i na ćirilici) za koje preporučujemo samo dva skorija memoarska izdanja usled nedostatka prostora: Miodrag Belјaković, Pod oblacima Srbije, Kragujevac: Jefimija, 2004 i Grupa autora, Ravnogorska omladina u ratu 1941−1945, Beograd: Vojna štamparija Beograd, 2008 uz molbu da nezaboravi da navede sva Dražina odlikovanja, priznanja i pohvale koje je dobijao za vreme i nakon rata od savezničkih komandanata i predsednika država za doprinos njegovih ravnogoraca opštoj borbi protiv fašizma. Za druga Tita nemora da se trudi da ih pronađe jer Broz takve pohvale, priznanja i odlikovanja nikada nije dobio čak ni od Stalјina. Doduše jeste i on odlikovan za svoje ratne zasluge ali nešto ranije i to od austrougarskog cara Franje Josifa Prvog 1915. g. za svoje učešće na frontu u Srbiji.

2. Sotirovic 2013

Vladislav B. Sotirović
www.sotirovic.eu
vladislav@sotirovic.eu

© Vladislav B. Sotirovic 2015

POSTAVI ODGOVOR

Unesite Vaš komentar
Molimo unesite vaše ime