Polako nestaje još jedan deo starog Beograda. Umesto porodičnih kuća oko kojih su bile cvetne bašte sada nastaju građevine od betona, čelika i stakla, zauzimajući ceo plac.
Činovnička kolonija se prostire od škole „Karađorđe do Voždovačke crkve između tada Šumadijskog puta koji je išao ka Avali i ulice Jove Ilića.
Tridesetih godina prošlog veka jedna broj državnih službenika i vojnih lica da bi rešili svoje stambeno pitanje u naglo rastućem Beogradu, osniva „Zadrugu državnih službenika“ za izgradnju Činovničke kolonije.1928. godine članovi Zadruge kupili su od beogradske opštine veliki deo neurbanizovanog dela predgrađa, koje se tada nazivalo po Mariji Karađorđević . Stanovnici su nakon toga počeli da koriste naziv Voždovac što je kasnije usvojeno kao službeno ime.
1930. godine prvog septembra beograski list „Pravda“ piše „Udaraju se temelji novom Činovničko naselju na Voždovcu“. Počinje gradnja tipskih kuća. Ceo prostor je podeljen na 299 parcela na kojim će nići novo naselje. Mladi arhitekti koji su tih godina osnovali „Grupu arhitekata modernog pravca“, biće projektanti porodičnih kuća. Po idejnoj zamisli naselja tada češkog arhitekte Jana Dubovija, projekte su pored ostalih radili Branislav Kojić, Milan Zloković i Dušan Babić. Od podignutih blizu tri stotine kuća ruski arhitekti Valerij Staševski i Baumgarten sa drugim ruskim arhitektima iz njegovog projektnog biroa izradilo je preko dvesta kuća.
Pored državnih službenika kuće su podizali i oni sa najrazličitijim profesijama , poručnici, generali i naposletku prosvetni radnici. Od raznih nacija pored Srba tu je bilo Jevreja i Hrvata. Ulice nisu imale u početku nazive , svaka se zvala Nova , dok su brojevi bili istovetni brojevima parcela na kojim se nalazile. U to vreme je postojala samo Pavina ulica koja taj naziv dobila još 1896. godine da bi 1930. dobila naziv Jove Ilića.
Tada se deo oko današnje Autokomande nazivao Kaldrmija i tu je bilo raznih zanatskih i trgovačkih radnji. Voždovac je u to vreme bio već povezan sa gradom tramvajskom prugom
