Navršilo se više od dve decenije od ubistva „prvog demokratskog premijera Republike Srbije“ (12. marta 2003.) kako to stoji u podnaslovu zvanične internet prezentacije lika i dela Dr Zorana Đinđića (1952.‒2003.), a koje neguje Demokratska stranka uz sponzorsku podršku ambasade Savezne Republike Nemačke u Beogradu (jasno piše na sajtu), a pod reklamom „Virtuelni muzej Zorana Đinđića“.
Nakon premijerovog ubistva o Zoranu Đinđiću se dosta pisalo i govorilo ali je jedan fenomen iz njegovog života ipak izostao a to je politička paralela sa Josipom Brozom Titom (1892.‒1980.), doživotnim Predsednikom Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije (SFRJ) na koju bih u donjim redovima ukazao bez ikakvih ličnih političkih ili ideoloških konotacija i pretenzija. Jednostavno, činjenično stanje.
Krucijalna politička paralela između Josipa Broza Tita i Dr Zorana Đinđića je ta da su i jedan i drugi koristili potpuno isti metod dolaska na vlast u Beogradu. Josip Broz je 1944. tražio od Londona da se bombarduje Srbija (i određivao ciljeve bombardovanja zapadnim saveznicima) što su Britanci i delom Amerikanci i uradili iste godine i tako pripremili teren samoproglašenom „maršalu“ u fizičkom i moralnom smislu da uz pomoć sovjetskih tenkova i teške artiljerije sa svojim partizanima sa prostora Nezavisne Države Hrvatske (konkretno Bosne i Hercegovine) osvoji Beograd i Srbiju u oktobru iste godine.
Slično Josipu Brozu, i Zoran Đinđić je u intervjuu izraelskom listu Haarec (Haaretz) tražio da NATO nastavi sa bombardovanjem Srbije i Crne Gore 1999., tj. sa ubijanjem njenih građana i masovnim rušenjem infrastrukture zemalja koje mu nisu bile Otadžbine s obzirom da je on rođen u susednoj Bosni i Hercegovini (u Bosanskom Šamcu isto kao i Alija Izetbegović (1925.‒2003.), prvi Predsednik Bosne i Hercegovine nakon nestanka socijalističke Jugoslavije i vođa bosanskohercegovačkih Muslimana za vreme građanskog rata 1990-ih) u oficirskoj porodici – otac mu je bio oficir Brozove Jugoslovenske Narodne Armije (rodom iz sela Prekopuce u opštini Prokuplje, Srbija). Inače, kao i Josip Broz i Zoran Đinđić je rođen preko Drine, a odrastao je u bosanskom Travniku i kasnije Beogradu. Đinđići su se u Srbiji isto kao i Broz nakon rata, tj. „oslobođenja“ Srbije, uselili u otetu (nacionalizovanu) kuću prisvajajući tako tuđu imovinu.
Činjenica je da se na studijama u Nemačkoj Zoran Đinđić izjašnjavao kao „levi anarhista“ što je u suštini i Josip Broz bio za vreme revolucionarnog preotimanja vlasti u Drugom svetskom ratu. Tako je ispalo da su se ova dvojica levih anarhista našla na istom zadatku sprovođenja politike svojih mecena sa zapada u susednoj Srbiji koju su svesno izbombardovali da bi se domogli vlasti u njoj radi sprovođenja političkih i socijalnih reformi radi „boljeg sutra“. Posmrtni ostaci i jednog i drugog počivaju u istom gradu (Beogradu) izbombardovanog po njihovim željama i pozdravima.
I Zoran Đinđić je kao i Josip Broz pobegao iz ratnog vrtloga kada je bilo najteže i to u ratnim uslovima. Tito je to uradio za vreme nemačkog desanta na Drvar u maju 1944. a pobegao je u Italiju u britanskom avione. Zoran Đinđić se sklonio u Crnu Goru za vreme NATO agresije na Saveznu Republiku Jugoslaviju (Srbija i Crna Gora) 1999. Crna Gora je, inače, bila mnogo manje bombardovana u odnosu na Srbiju.
Može se povući još jedna paralela između Josipa Broza Tita i Dr Zorana Đinđića. Kao što đeneral Dragoljub Draža Mihailović (1983.‒1946.) nije uhapsio i/ili likvidirao Josipa Broza u Struganiku ili Brajićima 1941. (kada su imali bilateralne razgovore o objedinjavanju rojalističkih i komunističkih snaga radi zajedničke borbe protiv Nemaca u Zapadnoj Srbiji na kojima je đeneral Mihailović bio domaćin), a to je od njega čak i zahtevano od njegovih potčinjenih oficira koji su već pripremili atentat na Tita ali su čekali Mihailovićevo odobrenje, ni Slobodan Milošević (1941.‒2006.) nije nikada niti uhapsio niti likvidirao Zorana Đinđića dok je bio na vlasti, a imao je više od deset godina vremena. Međutim, Josip Broz je uhapsio i likvidirao Dražu Mihailovića (1946.) što je i Zoran Đinđić isto uradio sa Slobodanom Miloševićem (2001.). Podsetimo se da je Zoran Đinđić uhapsio Slobodana Miloševića u toku noći 28. juna 2001. i izručio Hagu i to na najsvetiji srpski praznik Vidovdan (dan Kosovske bitke Srba protiv Turaka 1389.) i tako pogazio svoju zadatu reč od 6. oktobra 2000. da to neće da uradi (koliko je meni poznato, svedoci su bili general Momčilo Perišić i dr Vojislav Koštunica). Na prevaru je i „maršal“ Tito uhapsio đenerala Mihailovića. Drugim rečima, za razliku od đenerala Dragoljuba Mihailovića (komandanta Jugoslovenske Vojske u Otadžbini) i Slobodana Miloševića (Predsednika Republike Srbije i Savezne Republike Jugoslavije) koji svoje političke protivnike (Josipa Broza Tita i Dr Zorana Đinđića) nisu uhapsili a mogli su bez ikakvih problema čak i da ih fizički likvidiraju, ovi poslednji jesu i uhapsili i faktički fizički likvidirali svoje najveće političke oponente (đenerala Dragoljuba Mihailovića i Predsednika Slobodana Miloševića).
U Đinđić-Miloševićevom slučaju se može povući i paralela sa slučajem Miloš Obrenović-Karađorđe Petrović iz 1817. (kada je Miloš kao vladar Srbije likvidirao Karađorđa [1762.‒1817.], vođu Prvog srpskog ustanka protiv Turaka 1804.‒1813.) kao glavnog konkurenta za vlast. Ipak, za razliku od Miloša Obrenovića (1780.‒1860., poznat u narodu i kao „Veliki“), Đinđić nije podigao nikakvu crkvu Pokajnicu za zločin koji je uradio već je naprotiv prekinuo sudski proces NATO agresorima na Saveznu Republiku Jugoslaviju i ubicama njenih građana iz 1999. koji je Slobodan Milošević s pravom pokrenuo. Poznato je da se veličina jedne političke ličnosti, a vlastodržaca naročito, ogleda u javnom pokajanju za svoje pogrešne korake pogotovo prema svojim najljućim protivnicima. Stoga je Miloš i zaslužio narodni epitet „Veliki“.
Na kraju, ko je bio i ostao Dr Zoran Đinđić kao političar i državnik možda je najbolje prokomentarisao britanski analitičar Nil Klark i to samo dva dana nakon njegovog ubistva svojim člankom u londonskom Gardijanu pod naslovom „Beogradski kvisling“ (Neil Clark, “The Quisling of Belgrade”, The Guardian, 14. mart 2003.). Josip Broz Tito je takođe bio beogradski kvisling od 1948. do kraja života i to istim zapadnim sponzorima kao i Dr Zoran Đinđić (koji je inače doktorat filozofije stekao u Zapadnoj Nemačkoj).
Dr Vladislav B. Sotirović
Bivši univerzitetski profesor (Vilnjus, Litvanija)
Istraživački saradnik Centra za geostrateške studije (Beograd, Srbija)
