Kako su komunisti, uz pomoć ljotićevaca, ubedili većinu Srba da su nam Englezi, a ne Germani, najveći neprijatelji?

0
80
Big Ben. FOTO: Vikipedija

Nastala su brojna književna dela koja su, blaže ili otvoreno, hvalila Nedićevu politiku za vreme rata. Za uzore su tajno uzimana dela ljotićevaca iz emigracije, koja je udba po zadatku donosila u Beograd direktno na sto ovih autora, koji su na osnovu njih stvarali romane, drame, pesme i druga književna dela “inspirisana našom nedavnom istorijom”. Takvih dela, između sredine 60-ih (tada još stidljivo) i kraja 90-ih godina, nastalo je na stotine, ako ne i hiljade….

Posle Drugog svetskog rata, po ugledu na SSSR, jugoslovenski komunisti su doveli u Beograd jednu grupu mladih ljudi i oformili kružok. Trebalo je stvoriti komunističkog intelektualaca. Specifičnost ove jugoslovenske verzije u odnosu na uzora iz Moskve bila je u tome što su sovjetski omladinci – intelektualci trebali da objasne kako je marksizam najbolje i najnaprednije ljudsko učenje, a sovjetski komunizam njegovo otelotvorenje.

U jugoslovenskom, odnosno srpskom slučaju, ovi budući intelektualci uopšte to nisu trebali da objasne i brane pred narodom. Njihov zadatak bio je da odbrane porive i razloge revolucije koju je predvodila KPJ i objasne narodu da je to nešto najnaprednije što se desilo u istoriji jugoslovenskih (srpskog) naroda.

Da skratim, ta grupa intelektualaca je, zbog svog zadatka, imala auto-put karijeru. Dobijali su poslove u kulturnim institucijama, zbog njih su osnovane književne i druge nagrade gde su bili redovni laureati, ulazili su i vremenom upravljali raznim udruženjima, poput Udruženja književnika Srbije, dok nisu potpuno zavladali Srpskom akademijom nauka i umetnosti. Sa te pozicije oni su trebali da odbrane ono i za šta su angažovani i projektovani, odnosno kulturnu superiornost jugoslovenskih komunista “koji su nas unapredili kao niko u našoj istoriji”.

Pošto je sudbina jugoslovenskog komunizma direktno zavisila od sudbine sovjetskog uzora, ova grupa ljudi dobila je zadatak od udbe (jedinog pravog vladara uz Broza u Brozovoj Jugoslaviji) da izmisli ideologiju, potkrepljenu “istorijom” koja će omogućiti da udbaši večito ostanu na vlasti. Tada su oni rešili da pređu na plan “b”, odnosno sa “tekovina revolucije” prešli su na “ljotićevštinu”. Nedić je postao glavni uzor srpske nacionalne politike, a sve što je tvrdila i propagirala njegova uprava, najviše obojena umotvorinama Dimitrija Ljotića, postao je mejnstrim novog srpskog komunizma.

Da Vas podsetimo:  Radikalski čopor

Nastala su brojna književna dela koja su, blaže ili otvoreno, hvalila Nedićevu politiku za vreme rata. Za uzore su tajno uzimana dela ljotićevaca iz emigracije, koja je udba po zadatku donosila u Beograd direktno na sto ovih autora, koji su na osnovu njih stvarali romane, drame, pesme i druga književna dela “inspirisana našom nedavnom istorijom”. Takvih dela, između sredine 60-ih (tada još stidljivo) i kraja 90-ih godina, nastalo je na stotine, ako ne i hiljade…. Posebno je ova vrsta dela pojačana posle smrti Broza, da bi u drugoj polovini osamdesetih godina prošlog veka, prosto eksplodirala. Autori su maksimalno promovisani. Njihova dela su postavljana u najvažnija pozorišta, filmovi i serije su počeli bojiti tom bojom, ušli su u lektiru i za osnovne i srednje škole, a državni književni kritičari su se utrkivali u pohvalama tih dela i nagradama tim autorima. U međuvremenu, tom društvu su se pridružili i neki “omladinci”, autori koji su zaluđeni tim glupostima, ili su takođe bili projektovani, ili su jednostavno shvatili da samo uz tu glavnu grupu iz SANU, mogu uspeti u svojoj spisateljskoj ili univerzitetskoj karijeri. Tako se stvorila grupa autora, koja je izgledala, a pogotovo danas izgleda kao heterogena, zbog naizgled različitih političkih stavova, a u stvari su udarali u iste talambase, odnosno hvalili su Nedića i promovisali, prikriveno ili otvoreno, ljotićevu ideologiju. Ti autori su: Dobrica Ćosić, Antonije Isaković, Slobodan Selenić, Dejan Medaković, Borislav Mihailović Mihiz, Dušan Kovačević, Siniša Kovačević, Danko Popović, Vojislav Šešelj, Dragoslav Mihajlović, Svetlana Velmar Janković, Dragoš Kalajić, Dragoslav Bokan, Branko Petranović, Vidosav Stevanović, Radovan Samardžić… I uz njih se može dodati još sigurno njih 20-ak najuticajnijih autora u Srbiji u poslednjih pola veka.

Jedan od glavnih elemenata te ideologije bila je “engleska krivica”. Oni su u svojim delima uneli, prosto uterali Srbima u glavu da su glavni krivci za njihovu propast u 20-om veku bila britanska spoljna politika, a naročito njena kruna. Patološka komunistička mržnja prema monarhiji je eksplodirala do neviđenih razmera i na tom zadatku, upravo kao ljotićevci, nisu se libili da teške falsifikate i nedovoljno utvrđene teze, postavljaju kao neupitne istine i dokaze koji potvrđuju njihove teze.

Da Vas podsetimo:  MILUNKA SAVIĆ NAŠIH DANA! Mara Milićević iz Šida, IAKO JE OSTALA BEZ PENZIJE, opet bi ratovala za Srbiju!

Kroz obaveznu školsku literaturu, pozorišne predstave i TV serije, a pogotovo preko svojih ljudi u političkim strankama koje su imale naizgled različite ideologije, i posebno preko nastupa na televizijama raznih “poluintelektualaca” željnih državne ili univerzitetske karijere, prikriveni komunisti, ogrnuti različitim šinjelima, a napojeni na izvorima Dimitrija Ljotića, Dimitrija Najdanovića, Ratka Parežanina ili prof. Laze Kostića, uspeli su da Srbima potpuno izokrenu srpsku istoriju naopačke i izvuku iz fokusa krivice za srpsku propast svoje davne nalogodavce koji su Srbiju uništili.

U tom naumu, element “engleske krivice” bio je jedan od najvažnijih. Zato ga je bilo vrlo važno umetnuti u srpski identitet. Tamo i danas živi.

PIŠE: Milutin VELISAVLjEVIĆ

https://www.pogledi.rs/

 

POSTAVI ODGOVOR

Unesite Vaš komentar
Molimo unesite vaše ime