GDJE JE DANAS KEMAL MEHMEDOVIĆ, KOLjAČ SREBRENIČKIH SRBA? KO ŠTITI RATNOG ZLOČINCA?
– Gotovo nijedna žrtva nije ubijena metkom u glavu već su sve žrtve, nezavisno od pola i uzrasta, zverski mučene pa masakrirane hladnim oružjem (sekirama, mačetama, noževima). Mnoga tela su obezglavljena, ljudima su sečene ruke, noge, šake, uši..vađene su im oči. Zabeležena su i brojna silovanja… Kemal je tada zajedno sa Naserom počinio strašne zločine.
Kemal Mehmedović zvani „Kemo“, sin Mustafe, rođen je 1962. u selu Pale, u opštini Srebrenica. Njegovo ime i danas izaziva zgražavanje, gnušanje ali i strah kod mnogih stanovnika Podrinja, ne samo kod Srba već i kod samih Muslimana. Kemal je bio jedan od glavnih vojnika ratnog komandanta i zločinca Nasera Orića, bio je i njegov veliki prijatelj. Još po početku rata u proleće 1992. pristupio je 28. diviziji tzv. Armiji BiH, obukao je uniformu i uzeo oružje u ruke kako bi proterivao Srbe. U poslednjem ratu Kemal Mehmedović je ostao upamćen kao jedna od najokrutnijih ličnosti koji je tokom rata počinio najužasnije zločine nad srpskim civilima. I pre rata važio je za kriminalnu i incidentnu ličnost a svoju mržnju prema Srbima iskazao je kada se zapucalo. Pred njegovim zločinima ostajali su nemi i njegovi sunarodnici. Ovaj zlikovac je po izbijanju rata izjavljivao da će odseći najmanje 20 srpskih glava, a prema nekim svedočenjima, do aprila 1993. u grad je doneo 8-12 odsečenih glava.
Učestvovao je u progonu Srba i mnogim drugim zločinima. Srbi meštani Srebrenice i bratunačkih sela, prepoznali su Kemala u više navrata kao učesnika u brojnim zločinima. O njegovom „ratnom putu“ najviše informacija pruža knjiga „Hronika našeg groblja“ našeg istaknutog istoričara Milivoja Ivaniševića. Knjiga sadrži brojna svedočenja Srba koji su preživeli masakre i napade srebreničkih muslimana a mnogi su prepoznali Kemala Mehmedovića u brojnim napadima. Osim Srba, o zločinima Kemala Mehmedovića svedočili su pojedini pošteni Muslimani koji su istakli kako zločinac nije bio blagonaklon ni prema pripadnicima svog naroda. U nastavku dajemo informacije iz ove knjige.
Jedan od najokrutnijih zločina počinjen je 8. avgusta 1992. kada su pripadnici muslimanske vojske tzv. „Armije BiH“ izvršili napad na nebranjeno srpsko selo Ježesticu koje pripada bratunačkoj opštini. U ovom selu ukupno je stradalo 39 srpskih civila, a najveći broj mučki je ubijen upravo 08.08.1992. kada baš niko nije bio pošteđen. Tog vrelog dana naoružane muslimanske formacije iz Potočara i Srebrenice napale su ovo etnički čisto srpsko selo i poubijale sve što su zatekli. Po osvajanju ovog nebranjenog sela koje bilo kilometrima udaljeno od borbenih linija, opljačkane su sve srpske kuće a mnoge su do temelja i spaljene. Žrtve su ubijene na vrlo okrutan i svirep način i to nakon strahovitog zlostavljanja i tortura. Ljubomir Mlađenović je tog dana ostao bez supruge i dva sina. I sam je mesec dana ranije teško ranjen zbog čega je bio prebačen u bolnicu i tako izbegao smrt. Ipak, zbog težina povreda ali i tuge za najmilijima, ispustio je dušu dve godine kasnije.
Kemal Mehmedović zvani Kemo, izvršavao je naređenja Nasera Orića a tog dana došao je u Ježesticu, čisto srpsko selo – na tuđi kućni prag da osvaja, otima i ubija. Kemal i drugi orićevi krvnici naterali su Ljubomirovu suprugu Slavku Mlađenović (61) da gleda kako joj monstrumi muče i ubijaju sinove nakon čega su i nju likvidirali. Starijeg sina Dragana (32) su doslovno masakrirali a mlađem sinu Anđelku (27) je Kemal odsekao glavu i kao trofej odneo u Srebrenicu. Dželat je prema svedočenju samih muslimana od Orića dobio nagradu od 10 maraka i džak brašna, a razjarena masa je posle krvavog pira šutirala Anđelkovu glavu po srebreničkom igralištu. Njome su igrali fudbal a uz pesmu i veselje su proslavili masakr nad civilima. Pevala je tada čitava Srebrenica! O ovome su svedočili i sami Muslimani.
Da stvar bude još tragičnija, Ljubomir je istovetnu sudbinu već doživeo tokom Drugog svetskog rata kada su mu muslimanski fašisti 1942. ubili oca, majku, trogodišnju ćerku Jelu i prvu suprugu, koja je bila u drugom stanju. Nju su tako trudnu zverski mučili pa rasporili muslimani, prve komšije iz Bratunca i Srebrenice. Ubijeni su i njegov brat Petar Mlađenović, njegova supruga i njihove četiri kćeri koje su imale od 8 do 12 godina. Ljubomira su zarobili i odveli u logor, odakle se vratio tek posle rata. Počinioci ovog monstruoznog zločina ostali su nekažnjeni. U genocidu koji su u periodu od 1941. do 1945. počinili muslimani iz Srebrenice, integrisani u fašističke jedinice je ubijeno najmanje 6469 Srba, među kojima i oko 400 dece. Pet decenija kasnije ponovo je ostao bez čitave porodice..ali ovaj put njegovo srce nije izdržalo toliku tugu! Preminuo je 1994. godine u bolnici u Beogradu.
Ivanka Mlađenović, supruga ubijenog Anđelka, godinama se bori za pravdu kako bi počinioci strašnog zločina napokon bili privedeni pravdi. Prisustvovala je brojnim suđenjima i komemoracijama pružajući podršku i drugim srpskim porodicama iz Bratunca i Srebrenice. Ova hrabra žena je ispričala kako su muslimanski vojnici iz Srebrenice odsekli glavu njenog supruga i vozili je kroz Srebrenicu zavezanu za automobil da bi pokazali da su ubili četnika, a ubili su joj i devera Dragana i svekrvu Savku. Ivanka kaže da je ogorčena na međunarodno i pravosuđe BiH jer niko nije procesuiran za monstruozna ubistva ljudi iz ovog sela koji su radili na svojim njivama kada su ih mučki napale muslimanske horde pod komandom Nasera Orića.
“Uklesana imena ubijenih na spomeniku pokazuju da je istina da su oni dali živote za slobodu, da su stradali, a za zločin niko nije odgovarao. Ne očekujemo pravdu od pravosuđa BiH, ali vjerujemo da će zločince stići Božija pravda”, ističe Ivanka. Njena kćerka Anka imala je samo pet meseci kada su joj muslimanski vojnici ubili oca i strica pred očima njene bake, a zatim i baku zaklali. – Drago mi je što sam danas sa svojom porodicom, ali teško mi je zbog tragične sudbine oca, koga nisam zapamtila – rekla je Anka i brišući suze dodala da ne gubi nadu da će biti adekvatno kažnjen ubica njenog oca, strica i bake.
„Ratni komandant Srebrenice Naser Orić i Kemal Mehmedović iz Pala kod Potočara odgovorni su za svirepi zločin, koji su muslimanske snage počinile 8. avgusta 1992. godine nad mojom majkom Savkom i braćom Anđelkom i Draganom, a jedan Bošnjak koji sada živi u Živinicama potvrdio mi je da je Mehmedović Anđelku odsjekao glavu i da su je, nakon što je od Orića dobio nagradu od deset maraka i džak brašna, šutirali po srebreničkom igralištu.“ – pekao je to „Glasu Srpske“ 2011. Mihailo Mlađenović iz Ježeštice kod Kravice koji je, povodom 19. godišnjice stradanja braće i majke, okupio porodicu i komšije kod spaljenog ognjišta, gdje je u znak sjećanja na svoje najmilije organizovao ručak i memorijalni turnir u malom fudbalu.
– Pouzdano znam da Mehmedović danas živi i radi u Austriji, kao slobodan građanin. To je sramotno i žalosno, ali uvjeren sam da će on i njegov komandant Orić, kad-tad, odgovarati za ta nedjela, istakao je Mlađenović.
Među 39 ubijenih meštana Ježestice, tridesetoro su bili civili a devetoro branioci sela, od kojih su sedmoro zverski mučeni i masakrirani nakon zarobljavanja. Sve žrtve su ubijene na svom kućnom pragu, na njivama, u svom selu.
Nakon strahovitih tortura tog 8. avgusta 1992. na svom kućnom pragu je ubijen penzioner Vojin Bogičević (64), a dok je radila u njivi zaklana je i domaćica Savka Stjepanović (41). Masakrirani su i Milan Ranković (57) i stari i teško pokretni Milosav Stjepanović, star 74 godine.
Prva žrtva napada na Ježesticu bio je Mile Ostojić (42) koji je likvidiran 22. maja 1992. Za božićnom trpezom ubijena je Nevenka Đukanović (46) čiji posmrtni ostaci još uvek nisu pronađeni. Prema rečima nekih meštana, nesrećna žena je strahovito zlostavljana i mučena. Njena sestra Radinka, inače logorašica iz Potočara rekla je medijima kako je čula priče da su Nevenki odsekli glavu. Na listi nestalih su i Vidosava Trišić (47) i Ivan Đukanović (39). Najstarija žrtva u Ježestici bio je Drago Lazić, starina od 80 godina a zločinci nisu poštedeli ni civila Milu Jokića (67) ni Anđelka Bogdanovića (65).
KEMO JE KLAO, PLjAČKAO, ZATIRAO….
Kemal Mehmedović Kemo učestvovao je u napadima na mnogobrojna srpska sela, a među njima je i selo Podravanje, opština Srebrenica. Ovde su tokom rata masakrirana 64 srpska civila, mahom žena i staraca, a njih 40 ubijeno je 24. septembra 1992. godine. Gotovo nijedna žrtva nije ubijena metkom u glavu već su sve žrtve, nezavisno od pola i uzrasta, zverski mučene pa masakrirane hladnim oružjem (sekirama, mačetama, noževima). Mnoga tela su obezglavljena, ljudima su sečene ruke, noge, šake, uši..vađene su im oči. Zabeležena su i brojna silovanja… Kemal je tada zajedno sa Naserom počinio strašne zločine:
Supružnici Miladin i Spasenija Perendić, penzioneri od po 70 godina, svirepo i mučki su ubijeni pred svojom kućom i to dok su kopali krompir. Nakon toga su masakrirani. Domaćice Mirjana Šarac (49) i Mileva Petrović (44) su ubijene vatrenim oružjem iz neposredne blizine, nakon čega su obe masakrirane. Penzioneri Vojin (70) i njegov brat Svetozar Jovanović (69) su najpre zarobljeni a potom streljani. „Kolji to, šta će nam ta srpska paščad“, uzviknuo je muslimanski vojnik. Vojinova ćerka Gina je pre nekoliko godina ispričala za medije svoja sećanja: „Otac je bio civil. Imao je 69 godina i ubijen je na kućnom pragu. Podlegao je mučenju. Strica, takođe civila, smo kasnije pronašli isječenog na komade. Žive su ih mučili i za to još niko nije odgovarao“.
Bratunački profesor Miloš Mitrović, rodom iz ovog sela, ispričao je pre nekoliko godina za medije da mu je tog krvavog 24. septembra 1992. ubijena majka Ruža koja je imala 65 godina, a stric Mihajlo (61) je kasnije nađen bez glave.
„Zaklan mi je i stric Drago Mitrović (68) koji je preživio ustaško klanje u Drugom svjetskom ratu i živio bez moći govora sa traumama sve do ovog rata, kada su ga ponovo uhvatili i zaklali potomci onih koji su ga klali 1941. godine. To je jedinstven slučaj da jedan čovjek doživi dva klanja u dva rata za 67 godina života“, priča Mitrović. – Oni koji su preživeli svedoče da mu je koljač rekao: „Preživio si ’41, a sada sigurno nećeš“ i odsekao mu glavu. To znači da ga je ubica lično poznavao. – ispričao je Mitrović. Ubijena je gotovo cela porodica Marinković: Miloš, njegova supruga Dikosava i njihova dva sina Milovan i Rade.
Kemala Mehmedovića su preživeli Srbi prepoznali je i prilikom napada na Bjelovac i Lozničku Rijeku (14.12.1992) kada je masakrirano 68 žena i staraca, među kojima i petoro dece. Najmanje šest srpskih žena i devojaka je tog dana silovano a žrtve su ubijene na najbrutalniji način.
U srebreničkom logoru krajem septembra 1992. Kemal Mehmedović je tukao i mučio srpskog civila Dragutina Kukića a potom ga je usmrtio udarcima cepanicom o glavu. O tome je svedočio Dragutin Šarac, logoraš i preživela žrtva muslimanskog terora. On je ispričao kako je i njega danonoćno tukao Kemal i to „rukama i nogama“ a da im je istovremeno bila zabranjena lekarska pomoć.
U knjizi „Hronika našeg groblja“ objavljena je i izjava Šukrije Hajdarevića iz Srebrenice. On je između ostalog ispričao: „Napadom na srpsko selo Ježestica komandovali su Naser Orić, Mandžić Ibrahim i Ademović Sidik. Ne znam koliko je ubijeno Srba i šta se tamo događalo. Znam samo da je Mehmedović Kemal zv. Kemo sa Pala poslije toga nosio jednu odsječenu srpsku glavu sa bradom. Čija je to glava i gdje je odsječena meni nije poznato. O Kemi se priča po sjelima da ubija sve redom i ništa živo ne ostavlja.“
I Nurif Memišević, Bošnjak daleko čuven po poštenju, takođe je ispričao detalje o napadima na srpska sela i stradanju srpskih civila kojima se on lično protivio: „Takođe sam od puno ljudi čuo da je Kemal Mehmedović sa Pala, Srebrenica, posle napada na Ježesticu, donio glavu nekog Srbina iz Ježestice i nosio je po selu hvaleći se da je odsjekao glavu, a ovdje sam saznao da je to glava odsječena jednom mladiću zvanom Bibo u Ježestici.“ navodi se u knjizi „Hronika našeg groblja“.
I Ibran Mustafić pisao je u svojoj knjizi „Planirani Haos“ o Kemalu Mehmedoviću: „U Tuzli sam saznao, piše Mustafić, da je Kemo sa Pala (Kemal Mehmedović) nosio po Srebrenici neku odsečenu glavu i plašio ljude. Po tim saznanjima sam vidio da glavno kolo u Srebrenici vode ljudi od kojih se svašta može očekivati. Od Mirsada sam saznao da je u Konjević Polju lišen slobode i Nurif Rizvanović, koji je letos tamo doveo oko 500 do zuba naoružanih momaka. Saznao sam i da je Naser Orić postao glavni bos!“
Za Kemala se navodi da je ubio i dvojicu bošnjačkih civila krajem 1992. godine, zbog čega mu je omogućeno bekstvo. Prema izvesnim tvrdnjama, koje nisu mogle da budu proverene, Kemal Mehmedović je, kao navodni ranjenik, od strane UNPROFOR-a helikopterom iz Srebrenice prebacen u Tuzlu ili Sarajevo. Posle je prebegao u Austriju. Kemal je inače bio blizak rođake Hatidže Mehmedović, članice Udruženja „Majke Srebrenice“. Podsećamo, Hatidža je javnosti ostala poznata po veličanju Nasera Orića i ponižavanju, negiranju i nipodaštavanju srpskih žrtava. Aplaudirala je Oriću na dan izricanja presude, a stravične zločine u Skelanima, Bjelovcu, Kravici, Zalazju gde su stradala čak i srpska deca, nazivala je „odbranom“. Oštro se protivila kada je SIPA privela nekoliko pripadnika tzv. Armije BiH zbog zločina nad Srbima u selu Zalazje. Nikada se nije izvinila za zločine koje su njeni rođaci počinili. Najmanje stotinu Mehmedovića nalazi se na popisu osumnjičenih za ratne zločine, a imena mnogih su objavljena u knjizi „Hronika našeg groblja“. Stručnjaci i eksperti iz Republike Srpske nedavno su obelodanili i to da se u registru boraca na sajtu Federalnog ministarstva za pitanja boraca i invalida odbrambeno-oslobodilačkog rata otkriva da su sinovi najistaknutijih Majki Srebrenice bili borci muslimanske armije. Iako je Hatidža u više navrata isticala kako njeni sinovi i suprug bili civili, utvrđeno je kako su suprug i oba sina bili vojnici muslimanske tzv. Armije BiH koji su 1992. učestvovali u raznim „akcijama“.
Postavlja se pitanje gde je Kemal Mehmedović danas?
Da li uživa u privilegijama kao i drugi bošnjački zločinci ili živi u inostranstvu mirnim i spokojnim životom? Ko i zašto štiti jednog od najvećih krvnika iako za njegova zlodela postoje mnogobrojni dokazi i svedoci?
Šta rade Tužilaštvo i Sud BiH svih ovih godina i kakav je njihov udeo u prikrivanju zločina? Krivične prijave protiv ovog zlikovca odavno su prosleđene nadležnim institucijama koje verovatno po instrukcijama političkog Sarajeva ignorišu ove predmete. Porodice žrtava veruju da se to smišljeno radi kako bi svedoci pomrli a predmet zastarili sve sa ciljem da ubice srebreničkih i bratunačkih Srba ostanu nekažnjene.
Izvor: Despotovina – Horizont
