Kosovo – srpska rana!

Piše: Mr Momo Joksimović, predsjednik UG Vraneš i Partije penzionera Crne Gore

Kosovo i Metohija je jedna od najosjetljivijih i najbolnijih tema, pitanja u srpskom narodu. O tome ljudi govore sa mnogo emocija, tuge, ljutnje i podjela. Ipak , kada se govori o tako važnoj temi,potrebno je čuvati dostojanstvo, istorijsku odgovornost i izbjegavati uvrede i optužbe koje dijele narod.

Politika prema Kosovu nije nastala danas, niti je vezana samo za jednog čovjeka ili jednu vlast. To je dug i složen istorijski proces u kome su učestvovale različite države, ideologoje, velike sile i mnoge generacije političara. Mnogi smatraju da su određene odluke bile pogrešne.

Kada se danas govori o Kosovu i Metohiji,mnogi olako traže jednog krivca i sve svode na jedno ime—Aleksandar Vučić. Međutim , istina je mnogo složenija i dublja. Kosovo nije počelo da se gubi juče, niti u vrijeme Vučića. Proces slabljenja srpske državne pozicije na Kosovu traje osam decenija.

Mnogi smatraju da su korijeni tog problema postavljeni još nakon Drugog svjetskog rata, u vrijeme jugoslovenskih i Srpskih komunista i politike „brastva i jedinstva“. Posebno se pominje zabrana povratka srba i crnogoraca na njihova pređašnja imanja i ognjišta 1945 i1946 godine. Zbog takve politike , ministar Sreten Vukosavljević, je podnio ostavku, smatrajući da se time čini velika nepravda prema srpskom narodu.

Tokom decenija , mnoge političke elite u Beogradu, ali i lokalni lideri sa Kosova nijesu uspjeli da sačuvaju jedinstvo naroda i državne interese. Dok su jedni vodili ideološke borbe, drugi su prodavali svoja imanja i odlazili u Breograd i Srbiju. Istvremeno i demografske promjene su mijenjale sliku KiM. Istorija je pokazala surovu istinu—tamo gdje narod odlazi, država vremenom slabi.

Slobodan Milošević je pokušao da zaustavi raspad državnih pozicija Srbije na Kosovu u vrijeme teškiih međunarodnih okolnosti. Tadašnja Rusija oslobljena , a Zapad je imao dominantnu ulogu na Balkanu. Bez obzira na razčličita mišljenja o Miloševiću, mnogi smatraju da je pokušavao da sačuva ono što se još moglo sačuvati.

Zato je , po mišljenju velikog dijela ljudi i naroda, nepravedno svu krivicu prebacivati na Vučića. On nije stvorio kosovske probleme, već je zatekao teško državno i nacionalno pitanje. Danas pokušava da u složenim geopolitičkim uslovima vodi politiku balsniranja između Istoka i i Zapada , čuvajući satabilnost Srbije i njen ekonomski razvoj.

Pod voćstvom Aleksandra Vučića Srbija je izgradila puteve, pruge, mostove, fabrike , škole, bolnice i privukla investicije i postala ekonimski snažnija nego ranije. Njegovi politički protivnici često oko pitanja Kosova ga napadaju, ali malo ko nudi realno rješenje za problem koji trajhe više od osma decenija.

Biti državnik u ovakvim vremenima nije lako. Srbija se nalazi pod velikim pritiscima, a pitanje Kosova ostaje jedno od najtežih nacinalnih pitanja srpskog naroda. Zato se o Kosovu mora razgovarati mudro , srpljivo i odgovorno, bez mržnje i političkih parola.

Kosovo nije „izdao“ jedan čovjek. To je problem koji se stvarao decenijama, kroz istorijske okolnosti, pogrešne politike, međunarodne pritiske i demografske promjene. Zato je važno razumjeti istoriju, a ne tražiti jednostavne krivce za složene nacionalne tragedije.

Aleksandar Vučić ostaće upamćen kao političar koji je u teškim vremenima nosio ogroman teret države i naroda. Dok su mnogi prije njega ćutali, ustupali i gubili, on je nastojao da Srbiju ekonomski ojača, podigne njen ugled u svijtu i sačuva mir u nemirnim vremenima.

Srbija se gradi na svim poljima, i postala je snažnija i uređenija država.

Nije lako voditi državu koja se nalazi između velikih sila-između Istoka i Zapada. Vučić je vodio Srbiju , mudru dežavničku politiku, stabilnije finansije, i veću brigu o penzionerima i običnom čoveku.

Dok su razni centri moći, medijske kampanje i politički protivnici svakodnevno napadali Vučića i političko rukovodstvo,on je nastojao da očuva stabilnost zemlje i nacinalne interese Srbije. Napadi na Vučića napadane su i institucije Srbije, pravoslavna crkva i tradsicionalne vrijednosti srpskog naroda. Vučić je uspio da Srbiju sačuva u vremenima velikih svjetskih podjela i teških gepolitičkih pritisaka.

Biće zapisano da je vladao Vučić u najtežim vremenima, uspešno je nosio teret Srbije na svojim plećima. Nesporno je da je Vučić obilježio jednu čitavu političku epohu Srbije.

Istorija će jednoga dana objektivnije suditi o vremenu Alekdsandra Vučića, ali će ostati zapisano da je u njegovo doba Srbija gradila, jačala i nastojala da ide putem naopretka i stabilnisti.

Napadaju Aleksandra Vučića istim žarom i istim metodama kojima su nekada napadali Slobodana Miloševića, kao da se istorija ponavlja u drugom vremenu i sa još većim ulozima moći i novca.

Vrijeme često najbolje sudi ljudima, pa će mnogi koji danas osuđuju , sjutra govoriti da su Milošević i Vučić bili posmatrani kroz nepravedne i politički obojene naočare.

Ne postoji idealna država, kao što ne postoji ni savršena demokratija. Svaka državca ,pa i najrazvijenija, nosi svoje probleme, svoje sukobe interesa, kriminal i zloupotrebe.

Nije moguće da grad veličine Beograda, sa više od dva miliona ljudi, nema kriminal, bandu, korupciju i razne oblike nasilja. Te pojave su u svim gradovima. Ako Crna Gora ima ozbiljne probleme sa kriminalom i mafijom,onda je jasno da ni Srbija ne može biti pošteđena toga.

Zato je loše i krajne nefer i zlonamjerno sve loše pripisati samo Aleksandru Vučiću. Državu ne čini jedan čovjek, već čitav sistem, institucije, nasleđeni problemi i uticaj velikih sila i interesa. Lako je svu krivicu staviti na jednog čovjeka, ali je mnogo teže objektivno sagledati stvarnost i priznati da su mnogi problemi stvari decenijama.

Kritika vlasti je normalna i potrebna, ali ona mora biti zasnovana na činjenicama i poštenju, a ne na mržnji i političkoj ostrašćenosti.