Lazar Kujundžić (1880 — Velika Hoča, 25. maj 1905), poznat kao Lazar Klempa, bio je četnički vojvoda u Staroj Srbiji, junak bitke na Čelopeku. Poginuo je u Velikoj Hoči pevajući i pucajući iz zapaljene kuće, kada ga je izdao Šiptar koji mu je pre toga dao besu.
Lazar Kujundžić rodio se pred Lazarevu subotu 1880. godine u prizrenskom selu Orahovcu u Podrimi. Osnovnu školu završio je u rodnom mestu, a zatim Bogoslovsko-učiteljsku školu u Prizrenu. Prve učiteljske dane proveo je u Prizrenu a zatim je 1902. prebačen u Kičevo.
Još od 1902. bio je zagovornik stvaranja srpske četničke organizacije koja bi štitila srpsko stanovništvo Poreča od nasrtaja četa VMRO i muslimanskih pljačkaških bandi.
Nakon Ilindenskog ustanka bacio se na posao organizovanja prvih srpskih četa i revolucionarnih odbora. Novac za prvu četu dala mu je slikarka Nadežda Petrović koja je 1903. posetila postradale krajeve noseći humanitarnu pomoć.
Tom prilikom se Kujundžić upoznao sa Savatijem Miloševićem i Vojislavom Tankosićem. Njih trojica stvorili su Bitoljski četnički odbor i omogućili odmetanje prve srpske čete Micka Krstića u Poreču u saradnji sa Jovanom Ćirkovićem, sekretarom Veleško-debarske mitropolije, i bitoljskim nastavnikom Aleksom Jovanovićem Kodžom.
Iako dobar organizator četničkih odbora iz kojih je delovao pod maskom učitelja, nije se zadovoljio organizatorskim radom, već se u zimu 1905. prebacio u Srbiju rešen da se vrati kao vojvoda.
Kao četnički vojvoda borio se čuvenoj borbi na Čelopeku 29. aprila 1905. kada su četnici razbili Turke, nakon čega se sa ostalim četama zbog brojnih potera morao vratiti u Srbiju.
Zatim je sa vojvodama Savatijem Miloševićem i Živoinom Milovanovićem prešao na Kosovo. Rešen da stigne do Poreča po svaku cenu, zajedno sa Savatijem Miloševićem krenuo je preko Kosova i Podrime sa namerom da se nakon prelaska ovih oblasti preko Šar planine prebaci do Poreča.
Na Spasovdan je njihova četa osvanula u Velikoj Hoči, gde se javio se na besu svom prijatelju Albancu. Arnaut Lanja Ukin ih je primio u svoju kulu a zatim pogazio datu reč i dozvao tursku vojsku i ostale Albance.
Turski vojnici su opkolili kuću u kojoj su se nalazili srpski četnici. Pošto četnici nisu hteli da se predaju, kuća je zapaljena, Razvila se borba u kojoj su četnici pružili herojski otpor. Četnici su uzvraćali pucanjem i pevali četničke pesme.
Niko od četnika (Lazar Kujundžić, Savatije Milošević, Živojin (Žika) Milovanović, Krasta Konjuški iz Konjuha, Tasa Milenković iz Drajkovca i Staniša Selić iz Gotovuše) nije preživeo borbu dok su gubici turske vojske i naoružanih Albanaca bile velike.
Nakon pogibije Kujundžića, njegova majka je pozvana da prepozna leš sina. Majka je odbila da priđe lešu i uzdržala emocije kako ne bi ugrozila rodbinu u okolnim selima.
Kosti vojvode Lazara su u maju 1936. prenesene iz Prizrena u Veliku Hoču, kada je predviđeno da se za Spasovdan ubuduće drži Podrimski sabor.
Lazar Kujundžić u književnosti
Herojska pogibija Kujundžića i Miloševića inspirisala je Milana Rakića da napiše pesmu Na Gazimestanu, a čvrsto držanje majke, Srbina katolika iz Dubrovnika Iva Vojnovića da napiše dramu Lazarevo vaskrsenje 1913.
esnik i veteran četnik Milosav Jelić je u Srbijanskom vencu jednu pesmu posvetio Lazarevoj majci: „Kujundžića majka“. Pesma je iz njegove zbirke „Srpski venac”.
Izvori: Vikipedija, Srpsko nasleđe broj 12, 1998.
