Piše: Mr Momo Joksimović, predsjednik Partija penzionera Crne Gore-PIR
Srbija se danas nalazi pred ozbiljnim izazovom. Pod parolama demoktratije, pravde i borbe protiv vlasti, sve češće se čuju poruke i zahtjevi koji bude sumnju da se iza svega krije mnogo čega od običnog nezadovoljstva.
U redovima blokadera nalaze se i pojedinci i grupe koje otvoreneo podržavaju i zagovaraju nezavisnost Kosova i Metohije, relativizujući značaj srpskog suvereniteta nad južnom pokrajinom, i traže politiku koja bi vodila prihvatanju jednostranog proglašenja nezavisnosti. Istivremeno, sve češe se čuju zahtjevi za daljom autnomijom Vojvodine i njene nezavisnosti. Takve aspiracije nijesu nivost. Sve se manje pominje Raška oblast, a sve više se pominje Sandžak kao oblast koja bi veremenom dobila poseban status. Mnogi građani u tome vide opasan put ka slabljenju dražavnog jedinstva i postepenom komadanju Srbije.
Posebno zabrinjava činjenica da se u dijelu opozicionog spektra zagovara uvođenje sankcija Ruskoj Federaciji, nprekidnih tradiciinalnih dobrih odnosa sa Moskvom i udaljavanje od vjekovnog prijateljstva Srbije. Istivremeno se dovodi u pitanje i strateški odnos sa Kinom, zeljom koja je predhodnih godina postala jedna od najvažnijih ekonmskih partnera Srbiji.
Građani imaju pravo da pitaju:kome odgovara oslabljena Srbija? Kome smeta država koja gradi puteve, pruge, fabrike i jaku svoju ekonomiju? Kome smeta Srbija koja ima dobre odnise sa Istokom i sa Zapadom, koja samostalno donosi svoje odluke i vodi nezavisnu politiku?
Niko nije protiv demokratskih, mirnih protesta. I to je svojevrstan oblik demokratije. Niko ne spori pravo na kritiku vlasti. Ali postoji velika razlika izmeću kritike i pokušaja destabolizacije države. Postoji razlika između političke borbe i blokiranja isntitcija. Postoji razlika između demokratskog neslaganja i politike koja Srbiju gura u podjele, sukobe i neizvjesnot.
Srbija nije idealna kao što nije nijedna zemlja. Ali malo ko može osporiti činjnicu da je u poslednjim godinama značajno ojačala svoju infrastrukturu, privredu, vojsku i međunarodni ugled. Dans je Srbija faktor stabinosti na Balanu i država čiji glas se čuje daleko snažnije nego prije.
U svemu tome veliku ulogu imao je i ima predsjednik Srbije Alerksandar Vučić,koji je uspio da Srbiju pozicionira kao važnog partnera velikih svjetskih sila i obezbijedi investicije koje su promijenile izgled mnogih gradova i opština.
Zato je danas važnije nego ikada sačuvati državno jedinstvo i nacionalno dostojanstvo. Srbija mora ostati dovoljno snažna da sama odlučije o svojoj sudbini, bez diktata sa strane i bez onih koji bi je vratili u godine podjela i nestabilnosti.
Ne daj se Srbijo zemljo junaka. Čuvaj svoje Kosovo i Metohiju , koliko je to moguće, svoju Vojvodinu, svoju Rašku oblast, svoje prijatelje i svoje pravo da sama odlučuješ o svojoj budunosti. Samo jednistvena Srbija, stabilna i snažna Srbija može biti garant opstanka i nepretka srpskog naroda.
Zato, ne daj se Srbijo Nemanjića, Karađorđevića, careva , kraljeva, župana, intelektualaca, domaćina, seljaka i radnika, srpske mladosti i ponosne starosti. Kroz vjekove i vremena bila si i ostala svetiinik srpske sloge i borbe, snage i duhovnosti i opstanka. Svi Srbi ma gdje živjeli, u tebi gedaju kao u zvijezdu Danicu—kao u nadu , oslonac i putokaz ka boljoj i sigurnijoj budučnosti srposkog naroda. I ovo će proći ! Posle kiše dođe sunce ! Prolazila si i veće nevolje, pa si opstala još jača !!!
