Iza naziva koji danas zvuče kao istorijske zanimljivosti u Istanbulu, krije se bolna istina o prisilnom raseljavanju i teškom životu srpskog stanovništva nakon pada Beograda 1521. godine. Ono što se ponekad prikazuje kao obična migracija, u stvarnosti je bilo organizovano deportovanje celokupnog srpskog življa koje je sultan Sulejman Veličanstveni sproveo radi ostvarivanja sopstvenih ciljeva.
Slom Beograda i prisilno proterivanje Srba
Nakon dva meseca žestokog otpora ogromnoj vojsci od 100.000 ljudi, izmučeni branioci Beograda predali su grad tek kada su ostali bez ikakvih sredstava za borbu. Dok su Mađari pušteni, sultan Srbima nije dozvolio da ostanu na svojim ognjištima. Početkom septembra 1521. godine, srpsko stanovništvo je pod jakom vojnom stražom prisilno povedeno na daleki put ka Carigradu, ostavljajući za sobom svu svoju imovinu.
Bezobzirna ucena hrišćanskim svetinjama
Kao dodatan teret za prognani narod, sultan je pokazao veliku hladnokrvnost prema njihovim verskim osećanjima. Kada su Srbi sa sobom poneli svoje najveće svetinje – mošti Svete Petke, carice Teofane i čudotvornu ikonu Bogorodice — Sulejman ih je praktično oduzeo. Od grčkog patrijarha je bezobzirno zatražio čak 12.000 dukata za otkup ovih relikvija, otvoreno preteći da će ih u suprotnom baciti u more.
Iskorišćavanje radne snage i status roblja
Glavni motiv za dovođenje Srba u prestonicu Osmanskog carstva bio je pragmatičan – sultanu je bila potrebna sposobna radna snaga. Srbi su dovedeni sa statusom roblja da bi održavali zapušteni vizantijski sistem vodosnabdevanja, budući da su imali iskustva sa sličnim sistemima u Beogradu.
Raseljeni su na dve lokacije: unutar gradskih zidina i u šumu izvan grada, koja je po njima dobila naziv Beogradska šuma. Iako izvori pominju određene beneficije, poput stroge zabrane lova i seče drveća u tom delu šume, te mere nisu uvedene zbog brige za srpski narod, već da bi se po svaku cenu zaštitili izvori pijaće vode za potrebe Istanbula. Svako nenošenje pravila kažnjavalo se smrću.
Vekovi izolacije i konačno nestajanje
Život u izolaciji i težački rad ostavili su trajne posledice. Krajem 19. veka, zbog pojave zarazne bolesti, turske vlasti su potpuno srušile Srpsko selo u šumi kako bi sprečile širenje zaraze preko vode, čime su izbrisani materijalni tragovi njihovog vekovnog boravka.
Srbi koji su živeli kod Beogradske kapije doživeli su sudbinu postepene i potpune asimilacije. Opkoljeni većinskim stanovništvom i odvojeni od matice, vremenom su izgubili svoj jezik i nacionalni identitet. Kada su srpski naučnici poput Stojana Novakovića i Aleksandra Deroka kasnije obilazili ova mesta, zatekli su samo nekoliko ikona sa srpskoslovenskim natpisima i neme toponime kao jedine svedoke velike istorijske nepravde i progonstva srpskog naroda iz Beograda.
E sad,ko dovede serije o sulejmanu veličanstvenom koji nam priča kako nam oni danas su neophodni i da su nam suđeni.U tim serijama nema onih koji su nabadani na kolac.Ko ih je doveo,pa naravno ovi titovi unuci.