Pismo Nobelovom komitetu

Nominacija Dačića i Tačija

0
589

Eliot_EngelPrenosimo vam pismo koje su juče (23. decembra) na adresu norveškog Nobelovog komiteta zajednički uputili članovi srpskog i albanskog kokusa u Americi, Ted Po, Emanuel Klever, Eliot L. Engel i Robert Aderholt, u kome se za Nobelovu nagradu za mir nominuju Ketrin Ešton, Ivica Dačić i Hašim Tači:

Dragi i uvaženi članovi Norveškog Nobelovog komiteta:

Obraćamo vam se da bismo nominovali baronicu Ketrin Ešton, visoku predstavnicu Evropske unije (EU) za spoljnu i bezbednosnu politiku, Ivicu Dačića, predsednika Vlade Srbije, i Hašima Tačija, predsednika Vlade Kosova, za Nobelovu nagradu za mir u 2014. godini zbog njihove presudne uloge u normalizaciji odnosa Srbije i Kosova.

Aprilski sporazum iz 2013. godine između premijera Dačića i Tačija, uz posredovanje Ketrin Ešton i višemesečne naporne pregovore, predstavlja dramatičnu i istorijsku prekretnicu za obe (države) – Srbiju i Kosovo – kao i za turbulentni region Balkana u celini. Oštro i naglo prekidajući s prošlošću i pronalazeći nove puteve ka svetlijoj budućnosti, dva premijera su pokazala izuzetnu predanost poslu, hrabrost – i viziju. I isto vreme, baronica Ešton je pokazala izuzetnu lidersku veštinu, posvećenost i upornost u stvaranju uslova za postizanje konsenzusa između dve strane.

Ted PoEtnički sukobi su oduvek bili opori i teški za rešavanje, a sukob između Kosova i Srbije je potvrdio da u tome nisu izuzetak. Napetosti između Srba i kosovskih Albanaca na Balkanu postojali su decenijama i značajno su se pogoršali u poslednjim godinama postojanja jugoslovenske federacije. Tokom devedesetih godina prošlog veka neprijateljstvo između ove dve grupacije proizvelo je humanitarnu tragediju ogromnih razmera. Mnoge desetine hiljada ljudi je bilo ubijeno ili na drugi način izloženo teroru pre nego što je takav sukob zaustavljen međunarodnom intervencijom.

U sledećim godinama, dok su se druge evropske zemlje integrisale u ekonomskom i političkom smislu, shvatajući kolike su dobiti od međusobne saradnje i uzajamnog razumevanja, posleratna UN administracija Kosova samo je zaledila nesporazume, istovremeno dopuštajući da se gnoje stare nezalečene rane i etničke nevolje. Nastavljanje neprijateljstva doprinelo je političkoj nestabilnosti, ekonomskoj slabosti i korupciji u obema zemljama, kao i šire u regionu, što je delovalo frustrirajuće na ostvarenje Evrope kao mirne i slobodne celine.

Uprkos ovakve pozadine, premijeri Dačić i Tači zaslužuju velike pohvale, jer su preuzeli rizik da nađu rešenje za takav konflikt, gledajući smelo u budućnost. Njihovo učestvovanje u traženju rešenja je još značajnije ako se uzme u obzir da su obojica igrali važne uloge na suprotnim stranama u ratnom sukobu tokom devedesetih – Dačić je u to vreme bio jedan od najviših funkcionera u srpskoj vladi, dok je premijer Tači bio vođa političkog krila Oslobodilačke vojske Kosova (OVK). Oba lidera su se morali suočiti sa domaćom izbornom bazom koja se često veoma suprotstavljalo bližim odnosima. I pored toga, Dačići Tači su se složili da nastavak neprijateljstva vodi u ćorsokak, a da pomirenje nudi jedini put ka boljoj budućnosti njihovih zemalja.

Da Vas podsetimo:  Vraćanje ropstva na mala vrata

Robert AderholtKrajem 2012, uz nesebičnu pomoć Evropske unije i baronice Ešton, dvojica premijera su započeli pregovore putem kojih su učvrstili međusobno poverenje i poveli su razgovore o brojnim spornim pitanjima. Nakon šest meseci i deset teških rundi pregovora, 19. aprila 2013, Dačić i Tači potpisali su platformu Prvog sporazuma koji je definisao principe za normalizaciju odnosa. Baronica Ešton, koja je u svemu tome vešto posredovala, bila je svedok takvog razvoja pregovora. Oba premijera napravila su značajne i politički teške ustupke. Srbija se složila da Kosovo preuzme odgovornost na celoj svojoj teritoriji, uključujući i srpske opštine na severu, koje će ubuduće funkcionisati unutar kosovskog ustavno-pravnog sistema. Kosovo se složilo da ovim opštinama da određenu autonomiju.

Pored ovih dostignuća, obe strane su se dogovorile da jedna drugu neće blokirati u njihovim naporima da se integrišu u Evropsku uniju. Direktan rezultat hrabrosti dva premijera i brige baronice Ešton: 22. aprila Evropska unija je predložila da se Srbiji odobri početni datum za pregovore o članstvu u EU. Takođe, EU je započela razgovore o tešnjim političkim i ekonomskim vezama s Kosovom.

Srbija i Kosovo i dalje se ne slažu u mnogim stvarima. Ekstremisti na obema stranama nepomirljivo se suprotstavljaju pomirenju. Tako da ostaje težak posao da se u budućnosti primene sve odredbe sporazuma. Ipak, taj dogovor Srbije i Kosova ostaje kao neporecivo i istinsko istorijsko dostignuće. On zatvara poglavlje krvavih balkanskih ratova iz devedesetih godina prošlog veka i omogućava građanima Srbije i Kosova da počnu da grade bolji život za sebe i svoju decu.

EmanuelSporazum šalje i snažnu poruku nade i inspiriše druge u regionu, pa i širom sveta. On pokazuje da porazne posledice etničke mržnje mogu da se prevaziđu, kao i da odlučne i hrabre individue mogu da nađu zajednički jezik, putem dobre volje i kompromisa, te da su u stanju da reše i, naizgled, nerešive probleme.

Kada je uspostavio svoju nagradu, Alfred Nobel je tražio da se to priznanje dodeli pojedincima koji su savladali velike prepreke da bi izgradili bratstvo među ljudima. Sporazum Srbija-Kosovo, gde su bivši neprijatelji ostavili na stranu svoje razlike u ime postizanja mira i bolje budućnosti za njihove države, pravi je primer vizije Alfreda Nobela. Zbog svega toga tražimo da Komitet zadužen za Nobelovu nagradu za mir uzme u obzir ogromnu hrabrost, dalekovidost i neumorni rad visoke predstavnice EU Ketrin Ešton, premijera Dačića i premijera Tačija, te da im dodeli Nobelovu nagradu za mir u 2014. godini.

S poštovanjem,

Albanski kokus

Eliot L. Engel
Robert Aderholt

Srpski kokus

Ted Po
Emanuel Klever

www.koreni.rs

Prevod: D. Gosteljski


 

December 23, 2013
The Norwegian Nobel Committee
Henrik Ibsens gate 51
0255 Oslo, NORWAY

Dear Distinguished Members of the Norwegian Nobel Committee:

We are writing to nominate Baroness Catherine Ashton, European Union (EU) High Representative for Foreign and Security Policy, Ivica Dacic, Prime Minister of Serbia, and Hashim Thaci, Prime Minister of Kosovo, for the 2014 Nobel Peace Prize for their critical roles in normalizing relations between Serbia and Kosovo.

Da Vas podsetimo:  Koji praznik slavite 1. maja?

The April 2013 agreement between Prime Ministers Dacic and Thaci, facilitated by Baroness Ashton following months of painstaking negotiations, marks a dramatic and historic turning point for both Serbia and Kosovo – and for the turbulent Balkans region as a whole. In breaking sharply with the past and finding a path to a brighter future, the two Prime Ministers showed remarkable commitment, courage, and vision. At the same time, Baroness Ashton demonstrated remarkable leadership, dedication, and perseverance in helping to build consensus between the two sides.

Ethnic conflicts are the most bitter and difficult to resolve, and the Serbia-Kosovo conflict has proven to be no exception. Tensions between Serbs and Kosovar Albanians in the Balkans have existed for decades, and worsened sharply in the last years of the Yugoslav federation. In the 1990s, the enmity between the two groups resulted in a humanitarian tragedy on a massive scale. Many thousands were killed, displaced, or otherwise victimized before the fighting was finally stopped by international intervention.

In subsequent years, as other European states integrated politically and economically, realizing the gains in prosperity and security from cooperation and common understanding, the post-war UN Administration of Kosovo only froze the dispute, allowing old, unresolved wounds and ethnic grievances to fester. The continuing hostility contributed to political instability, economic malaise, and corruption in both countries as well as in the wider region, frustrating the realization of a Europe whole, free, and at peace.

Against this backdrop, Prime Ministers Dacic and Thaci deserve great credit for taking the risk of seeking a forward-leaning solution to the conflict. Their leadership was all the more remarkable given the prominent role each played on opposing sides in the conflict during the 1990s – Prime Minister Dacic was a top official in the Serbian government at the time, and Prime Minister Thaci was the head of the political wing of the Kosovo Liberation Army. Both leaders also faced strong domestic constituencies often deeply opposed to closer relations. Nevertheless, Dacic and Thaci each recognized that continuing hostility represented a dead end and that reconciliation offered the only path to a better future for their countries.

In late 2012, with the indispensable support of the European Union and Baroness Ashton, the two leaders began negotiations in which they established a bond of trust and talked through a wide range of contentious issues. On April 19, 2013, after six months and ten grueling rounds of talks, Dacic and Thaci initialed a landmark agreement which determined the principles for the normalization of relations. Baroness Ashton, who had skillfully mediated each session, was present as a witness. Each leader made significant and politically difficult concessions. Serbia agreed that Kosovo would be responsible for all of its territory, including the northern Serb-majority municipalities, which would operate under Kosovo’s legal framework. In turn, Kosovo agreed to grant a great deal of autonomy to these municipalities.

Da Vas podsetimo:  Da li je Vučić (ipak) uveo sankcije Rusiji?

In addition to these accomplishments, both sides agreed to not to block, or encourage others to block, their respective integration efforts with the European Union. As a direct result of the courage of the two Prime Ministers and the shepherding of Baroness Ashton, on April 22, the European Commission recommended that the EU grant Serbia a starting date for its EU membership talks, and that EU start talks on closer political and economic ties with Kosovo.

Serbia and Kosovo still disagree on many things. Extremists on both sides remain implacably opposed to reconciliation. And the hard work of implementing the agreement remains ahead. But the accord between Serbia and Kosovo undeniably represents a truly historic achievement. It closes a chapter on the bitter Balkan wars of the 1990s and provides the citizens of both Serbia and Kosovo with a path forward to build better lives for themselves and their children.

The agreement also sends a powerful message of hope and inspiration to others in the region, and indeed throughout the world. It demonstrates that the debilitating effects of ethnic hatreds can be overcome, and that committed and courageous individuals can come together, through the exercise of good will and compromise, and solve seemingly intractable problems.

In establishing his prize, Alfred Nobel sought to recognize individuals who overcame significant hurdles to build fraternity between nations. The Serbia-Kosovo agreement, in which formerly bitter adversaries put aside their differences for the sake of peace and a better future for their countries, exemplifies Alfred Nobel’s vision. We therefore urge the Nobel Peace Prize Committee to honor the tremendous courage, the far-sighted vision, and the tireless efforts of EU High Representative Ashton, Prime Minister Dacic, and Prime Minister Thaci with the Nobel Peace Prize for 2014.

Sincerely,

ELIOT L. ENGEL ROBERT ADERHOLT
Co-Chair Co-Chair
Congressional Albanian Issues Caucus Congressional Albanian Issues Caucus

TED POE EMANUEL CLEAVER
Co-Chair Co-Chair
Congressional Serbian Caucus Congressional Serbian Caucus

like-button.net here

wordpress-themes.org here

POSTAVI ODGOVOR

Unesite Vaš komentar
Molimo unesite vaše ime