Dok manjinske stranke racionalno ukrupnjavaju političku snagu, prosrpske neokomunističke strukture nastavljaju da se drobe u beskrajnim sukobima sujeta, interesa i lažnog patriotizma.
I možda je to najpreciznija slika njihove politike – mnogo buke, mnogo zastava, mnogo velikih riječi, a sve manje snage, ozbiljnosti i stvarnog uticaja.
AUTOR: Tihomir Burzanović
U Crnoj Gori danas postoji gotovo nevjerovatan politički fenomen – što se više neka stranka zaklinje u srpstvo, pravoslavlje, tradiciju i nacionalnu ugroženost, to se brže raspada na frakcije, sukobljene klanove i uvrijeđene političke sujete.
Kao da je osnovno pravilo prosrpske političke scene postalo: ako nema svađe, onda nema ni politike.
Dok drugi narodi strpljivo grade političke platforme, koordinišu interese i dogovaraju zajedničke nastupe, kod prosrpskih neokomunističkih struktura u Crnoj Gori i dalje traje beskrajno takmičenje u tome ko je „veći Srbin“, „veći pravoslavac“ i „veći zaštitnik naroda“. Rezultati tog nadmetanja su, međutim, katastrofalni – razbijene koalicije, podijeljene stranke, kadrovski haos i potpuno odsustvo ozbiljne državne politike.
Albanske stranke su shvatile nešto što ovdašnji samoproglašeni nacionalni lideri nikako ne mogu da nauče – nacionalni interes se ne brani dnevnim dramama, nego disciplinom, organizacijom i jedinstvom. Zato sve otvorenije govore o zajedničkom nastupu i strateškom političkom djelovanju. I bošnjačke partije sve više pokazuju sličnu političku zrelost.
Za to vrijeme, prosrpski blok u Crnoj Gori djeluje kao politička verzija kafanske svađe koja nikada ne prestaje.
Demokratski front, nekada predstavljan kao istorijsko okupljanje srpskog naroda, raspao se onog trenutka kada je trebalo pokazati sposobnost upravljanja državom. Dok su bili u opoziciji, sve je izgledalo jednostavno – dovoljno je bilo vikati protiv DPS-a, organizovati proteste i proizvoditi atmosferu stalne krize. Ali kada je došlo vrijeme da se nešto konkretno uradi, ispostavilo se da iza velikih nacionalnih parola stoji vrlo malo znanja, sposobnosti i državničke odgovornosti.
Još tragičnije je to što su građani, nakon tolikih godina borbe protiv partijskog zapošljavanja i partitokratije, dobili gotovo istu matricu ponašanja – samo sa drugim imenima i zastavama. Ista logika stranačke podobnosti, isti kadrovski eksperimenti, isto postavljanje nesposobnih, ali lojalnih ljudi na važne funkcije.
Kriterijum nije bio znanje, nego poslušnost.
I zato danas nikoga više ne čudi što su mnogi od tih „provjerenih kadrova“ prvi napuštali sopstvene stranke, rušili koalicije i mijenjali političke tabore kada su osjetili da brod tone. Jer političke organizacije koje su građene na interesu, a ne na ideji, neminovno završavaju u raspadu.
Izlazak DNP-a i Milana Kneževića iz Vlade, pod izgovorom borbe za srpski jezik, ćirilicu i nacionalna prava, samo je nova epizoda stare političke predstave. Uvijek isti scenario: dramatična saopštenja, patriotska retorika, priče o ugroženosti naroda i svečane zakletve na odbranu srpstva. A onda – ništa.
Nema ozbiljnih zakona, nema institucionalnih rješenja, nema dugoročne strategije, nema rezultata.
Sve se svodi na politički marketing i proizvodnju stalne krize, jer je to jedini teren na kome se ove strukture dobro snalaze. Mir, stabilnost i sistemski rad za njih su očigledno mnogo opasniji od političkih konflikata.
Postavlja se zato logično pitanje – može li se uopšte ujediniti politički blok koji je čitavu svoju istoriju gradio na podjelama, unutrašnjim obračunima i kultu političkog vođe?
Teško.
Jer ovdje nije riječ samo o različitim političkim stavovima, već o duboko ukorijenjenoj političkoj kulturi sukoba. Te stranke godinama opstaju tako što neprestano proizvode neprijatelje – ako nema spoljnog protivnika, onda se pronalazi unutrašnji. Ako nema izdajnika, onda se izmisli. Ako nema krize, onda se napravi.
I upravo zato se prosrpski politički blok u Crnoj Gori danas više bavi samim sobom nego bilo kakvom ozbiljnom nacionalnom ili državnom politikom.
Najveća ironija je u tome što su partije koje su godinama pričale o nacionalnom jedinstvu postale šampioni političkog usitnjavanja. Svako osniva svoju stranku, svoj pokret, svoju koaliciju, svoju „istinsku“ nacionalnu priču. Na kraju ispada da u Crnoj Gori ima više „jedinstvenih srpskih opcija“ nego stvarnog jedinstva.
Dok manjinske stranke racionalno ukrupnjavaju političku snagu, prosrpske neokomunističke strukture nastavljaju da se drobe u beskrajnim sukobima sujeta, interesa i lažnog patriotizma.
I možda je to najpreciznija slika njihove politike – mnogo buke, mnogo zastava, mnogo velikih riječi, a sve manje snage, ozbiljnosti i stvarnog uticaja.
IZVOR: srpska24.me
