Činjenice protiv NATO i hrvatske ratne propagande
Svake godine u ovo doba svjedočimo reciklaži iste propagandne matrice: fotografija tenkova JNA koji 19. septembra 1991. kreću ka Vukovaru koristi se kao navodni „krunski dokaz srpske agresije”, uz patetične cinične fraze kako su „pošli na tenkovima, a otišli na traktorima”, čime se otvoreno opravdava zločinačka akcija „Oluja” i etničko čišćenje Srba 1995. godine.
Ovaj tekst nije namjenjen onima koji su ideološki indoktrinirani višedecenijskom zagrebačkom i NATO propagandom, već našoj omladini – da ne dozvoli da joj se u sopstvenom javnom prostoru laž prodaje kao istorijska činjenica.
Ovo su činjenice i pravni argumenti koji u potpunosti razbijaju taj mit:
Pravni apsurd: Ne može se izvršiti agresija na nepostojeću državu!
U septembru 1991. godine Hrvatska nije bila međunarodno priznata država. Prema međunarodnom pravu i Povelji UN, agresija je oružani napad jedne države na suverenitet i teritoriju druge međunarodno priznate države. Hrvatska je međunarodno priznanje dobila tek u godini koja je uslijedila (1992). Izmišljotina o „agresiji 1991.” je pravni Nonsens stvoren za unutrašnjopolitičku upotrebu.
Ustavna uloga JNA: Regularna vojska u sopstvenoj državi!
Jugoslovenska narodna armija (JNA) bila je jedina legalna i legitimna oružana sila Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije (SFRJ), čiji je integralni dio bila i Socijalistička Republika Hrvatska.
Primjer za upoređivanje: Ako izbiju sukobi i oružana pobuna u Đenovi, italijanska vojska je po ustavu dužna da interveniše. Ako bi Đenova za godinu dana proglasila nezavisnost, niko normalan ne bi mogao naknadno optužiti italijansku armiju da je 1991. izvršila „agresiju na Đenovu”. Isto važi za Bavarsku u Njemačkoj ili Kataloniju u Španiji. Vojska ne može izvršiti agresiju na teritoriju sopstvene države koju je dužna da brani.
Hronologija sukoba: Teror nad Srbima prije pokretanja JNA!
Sukob u Vukovaru nije počeo u septembru 1991. dolaskom oklopnih jedinica, već još u proljeće 1991. godine:
Teror i likvidacije: Pod komandom lokalnih separatističkih vođa (poput Tomislava Merčepa) i paravojnih formacija (Zbor narodne garde – ZNG, HOS), tokom maja, juna, jula i avgusta 1991. u Vukovaru je sprovođen sistematski teror nad Srbima. Preko 80 srpskih civila je ubijeno ili odvedeno i likvidirano (najpoznatiji slučajevi: Jovan Jakovljević, Slobodan Vučinić, Mladen Mrkić…).
Blokada kasarne: U avgustu i septembru hrvatske nelegalne formacije presjecaju vodu, struju i hranu kasarni JNA u Vukovaru, držeći vojnike u okruženju i otvarajući vatru na njih. Naređenje Generalštaba od 19. septembra 1991. bilo je naređenje o deblokadi opkoljene kasarne i spasavanju vojnika, a ne ničim isprovocirani napad.
Razbijanje laži da je JNA bila „srpska vojska”!
Tvrdnja da je JNA 1991. bila „velikosrpska agresorska sila” je flatna manipulacija.
JNA je djelovala pod jugoslovenskom zastavom i sa petokrakom, sprovodeći Ustav SFRJ.
Mjesecima prije septembra, JNA se u Vukovaru ponašala kao neutralna tampon-zona razdvajajući sukobljene strane. Upravo zbog te neutralnosti, Srbi u Vukovaru su pretrpjeli stravične gubitke jer armija nije blagovremeno reagovala na Merčepove eskadrone smrti.
To što su Hrvati kasnije dezertirali iz JNA i počeli da je napadaju, dok su je Srbi i dalje smatrali svojom regularnom vojskom, ne mijenja njen tadašnji ustavni status.
Politički status Srba: SR Hrvatska je bila i srpska zemlja!
SR Hrvatska po Ustavu SFRJ nije bila ekskluzivna republika hrvatskog naroda, već zajednička republika dva konstitutivna naroda: Hrvata i Srba.
Granice SR Hrvatske nisu bile nikakve „državne ni istorijske” granice, već unutrašnje administrativne linije definisane u Jajcu 1943. godine.
Srbi nisu bili nikakva „nacionalna manjina” niti „ubačeni faktor”, već konstitutivni narod koji je ugradio svoj suverenitet u tu republiku. Nasilno izbacivanje Srba iz Ustava od strane Tuđmanovog režima u decembru 1990. predstavljalo je pravni i politički puč.
Samoodbrana Srba i istina o ratu!
Srbi u SR Hrvatskoj nisu vodili ofanzivni rat, već defanzivni rat za goli opstanak.
U samom Vukovaru, zbog brzog upada i terora hrvatskih paravojski, Srbi u gradskim četvrtima gdje su imali većinu nisu čak uspjeli ni da se organizuju za odbranu, pa su bili primorani na bjeg.
Vojna slika 1991. godine kaže sljedeće: Van područja Krajine, tokom 1991. godine sa teritorije pod kontrolom Zagreba prognano je preko 251 000 Srba. U operacijama poput „Otkosa” i „Orkana” u Slavoniji, hrvatske paravojne militantne formacije su etnički očistile i spalile preko 100 srpskih sela prije nego što je uopšte došlo do bilo kakvog većeg iseljavanja Hrvata sa srpskih područja. Odnos prognanih 1991. bio je 3 prema 1 u korist srpskih žrtava (tri puta je više Srba prognano iz Hrvatske van Krajine nego Hrvata iz Krajine).
Pitanje logike za one koji podliježu propagandi.
Za Hrvate: Da neko danas u Puli blokira kasarnu, mjesecima ubija i maltretira lokalne Hrvate, pa hrvatska vojska izvrši deblokadu, a Istra kasnije proglasi nezavisnost – da li bi to bila „hrvatska agresija na Pulu”?
Za Srbe koji podliježu NATO narativu: Da neko u Zrenjaninu blokira kasarnu i ubija vojnike, pa vojska interveniše, a Vojvodina sutra postane nezavisna – da li je vojska izvršila „agresiju na Zrenjanin”?
Mit o Vukovaru kao „gradu heroju odbrambenog rata” zagrebačkoj politici služi kao jeftin paravan. Njegova svrha je da se izbriše činjenica da je sukob započet progonom Srba, da se sakrije etničko čišćenje preko pola miliona Srba iz Hrvatske od 1991. do 1998. godine i da se zločinačka akcija „Oluja” (1995) lažno prikaže kao „oslobođenje” a ne kao završni čin zatiranja jednog konstitutivnog naroda.
Oni koji po srpskim mrežama i medijima dijele slike iz septembra 1991. uvredljivo izvrćući činjenice, nisu nikakvi „objektivni posmatrači”. To su ili korisnici NATO grantova ili korisni idioti koji za račun tuđih interesa pljuju po sopstvenom narodu i činjenicama.
Autor: Stojan Janković
Izvor: Uskok
