Separatisti i „jogurt revolucija“

Subotićevo ostvarenje ideje slobode

1
934

SubotićĐorđe Subotić, jedan od ključnih „vojskovođa“ vojvođanskih separatista (uz Živana Berisavljevića, komunističkog funkcionera bivše SFRJ) našao je za shodno da se obrati „vojvođanskoj naciji“ povodom 25-godišnjice „događanja naroda“, kada je nenarodna, odrođena autonomaška vlast oduvana sa političke scene Srbije i njene severne pokrajine. Subotić se oglasio na sajtu fantomske IV vojvođanske konvencije, u kojoj se pokušavaju sabrati sve oni koji smatraju da sa severa Srbije (iznad Save i Dunava) treba prognati sve ono što u sebi sadrži bilo kakav srpski predznak.

A ti, „vojvođanski konvencionalci“, ostaci su vojvođanskih autonomaša, njihove dece i unuka. Autonomaši su jedan poseban sloj ljudi, koji se (što je na prvi pogled apsurdno) „aristokratizovao“ u doba socijalizma i vladavine „radničke klase“. Odnosno, ti bivši vojvođanski „patriciji“ (autonomaši) u stvari su potomci „obespravljenih plebejaca“ (proletera), koji su golom silom (zahvaljujući Brozu i KPJ) uspeli da zauzmu pozicije svojih „bivših gospodara“. Tokom nekoliko posleratnih decenija, autonomaška klika i njihovi potomci, toliko su se uživeli u ulogu vlastite važnosti i veličine, da veruju da imaju prirodno pravo na posedovanje one srpske zemlje (feuda), kojoj su krajem Drugog svetskog rata nadenuli lažno ime – Vojvodina.

U svom obraćanju svojoj „vojvođansko-proleterskoj aristokratiji“, Đorđe Subotić tvrdi da je 1988. godine „grupa instrumentalizovanih građana sa Kosova i Metohije, ali i iz drugih delova Srbije“ pristigla u Novi Sada u nameri „da menjaju ondašnji Ustav Srbije“. Ovde Subotić pokušava da nametne jedan novi pogled na „događanje naroda“, koje on i njegovi istomišljenici nazivaju „jogurt revolucijom“. Namerno se zaboravlja da su jogurt delili oni, koji su, na „brozijanskim“ belim atovima, svojevremeno ujahali u svoje autonomaško „kraljevstvo“.

Isto tako, Đorđe Subotić namerno amnestira građane Novog Sada i građane Banata, Bačke i Srema (koje on zove izmišljenim „zajedničkim“ imenom „Vojvođani“) bilo kakve „krivice“ za „jogurtovanje“, pokušavajući da im se dodvori i da ih pridobije za svoj separatistički cilj. Pa zaboga, „Vojvođani“ su fin, obrazovan i civilizovan svet, to jeste, oni su potpuni kontrast „nekulturnim Srbima sa Kosmeta“, kao i onim „iz drugih područja Srbije“. Ukratko, Subotić šalje jednu ekstremno šovinističku poruku, kojom oslikava Srbe (s Kosmeta i drugih područja Srbije) kao agresore, koji su došli da pokore jedan „miroljubivi drevni narod“, pod imenom Vojvođani.

Da bi svojim ekstremističkim tezama dao na težini i ozbiljnosti, Subotić se hvata one antisrpske propagande, koja odavno širi laž da je „populistički pokret“ u Srbiji „razbuktao nacionalističku histeriju“ i „srušio Jugoslaviju“. On tvrdi da je „’Jogurt revolucija’ bila uvertira za raspad Jugoslavije“, oslanjajući se na „standardnu istinu“ onih svetskih i domaćih medija koji Srbiji nikada nisu želeli dobro. Istina je jedino da je 1988. godine Srbija uradila ono što je morala da učini, da bi imala suverenost nad celom svojom teritorijom. I ti događaji jesu prethodili raspadu Jugoslavije, ali sa samim raspadom imali su veoma malo veze. Dešavanja na Kosmetu i u Novom Sadu poslužila su samo kao pogodno sredstvo za opravdavanje šovinističke histerije u Hrvatskoj i Sloveniji; dvema jugoslovenskim republikama koje nikada nisu prihvatile zajedničku državu sa Srbima.

Subotić potom ponavlja stotinama puta prežvakanu separatističku priču da su Banat, Bačka i Srem osiromašili zbog toga što su ih opljačkali Srbi iz Beograda i „centralne Srbije“. Navodno, autonomaška Vojvodina je nekada po ekonomskoj razvijenosti i društvenom standardu bila ravna Sloveniji. Svako ko je živeo na prostoru koji se posle Drugog svetskog rata nazvao neprirodnim imenom Vojvodina, dobro zna da to nije istina. Na primer, veliki broj sela u Banatu nije imao asfaltirane ulice te 1988. godine i, kada bi pala kiša, tamo se moglo hodati samo u gumenim čizmama. Trotoari su bili napravljeni od poređanih cigala. Slična situacija je bila i na periferijama gradova i u prigradskim naseljima.

Činjenica je da je područje Subotićeve Vojvodine „pokradeno i poarčeno“, ali to nije uradio niko iz Beograda ili „drugih delova Srbije“, nego su taj prostor opljačkali oni ljudi koji su bili na čelu tamošnjih preduzeća i koji su držali vlast u opštinama i pokrajini. To jeste, na severu Srbije pljačkalo se na isti način kao i u ostalim delovima Srbije. Zapravo, u takvoj pljački učestvovali su svi oni koji su mogli da svoj položaj iskoriste za pljačku, tako da tu uopšte nije važno na kom nivou vlasti su se nalazili. Jasno je da centralna vlast nikako nije mogla da uništava banatsku, sremsku ili bačku ekonomiju bez saglasnosti direktora tamošnjih fabrika, zadruga i drugih privrednih objekata, kao i bez saglasnosti opštinskih i pokrajinskih vlasti i opštinskih sudova i tužilaštava.

Ustav iz 2006. godine stalna je tema separatista, koji tvrde da tadašnji referendum o najvišem državnom pravnom aktu na prostoru „Vojvodine“ nije prošao, jer je na njega izašlo manje od 50 posto građana. Ali, Subotić i njegovi istomišljenici zaboravljaju da je isti referenduma bio uspešan na teritoriji Srema, pa i u velikom delu Banata. Takođe, „zaboravljaju“ da je referendum bio raspisan na celokupnoj teritoriji Republike Srbije. Ako separatisti traže „republiku Vojvodinu“ u ime nekakvih „demokratskih dostignuća“ i „evropskih vrednosti“, tada (sudeći po referendumu za Ustav iz 2006) Srem treba da bude republika unutar Vojvodine. Po istoj logici, Pančevo ili Zrenjanin trebalo bi da se izdvoje iz Banata.

Đorđe Subotić pokušava da maskira separatistički zahtev „Vojvodina republika“ nekakvom „demokratizacijom Srbije“. Međutim, zahtevi da Vojvodina dobije status federalne jedinice u Srbiji, koja će raspolagati „zakonodavnim, sudskim i izvršnim nadležnostima imovinom, izvornim prihodima, prirodnim i radom stvorenim resursima koja će biti deponovana u konstitutivnom aktu Vojvodine (to jeste, u ustavu Vojvodine)“ – jasno govore u prilog nameri da se stvore preduslovi za otcepljenje tog dela Srbije.

A Subotić i njegova IV vojvođanska konvencija takvo otcepljenje zakazali su za 2018. godinu, na stogodišnjicu prisajedinjenja Banata, Baranje, Bačke i Srema Kraljevini Srbiji.

P. Petrović

like-button.net here

wordpress-themes.org here

1 KOMENTAR

  1. Hm,hmm…zato je, Matija Beckovic,izabran,za pocasnog gradjanina Subotice, da stavi sesiric na glavu,spilhozne umesto belih caksira i smiri „‘sajkaca strasti“..ali i novu ! AP Lovcenac.

POSTAVI ODGOVOR

Unesite Vaš komentar
Molimo unesite vaše ime