Spens je tokom 1991. godine korišćen kao sabirni centar, ne kao koncentracioni logor, pokazuju podaci Fonda za humanitarno pravo.
Odluka pevača Tonija Cetinskog da otkaže koncert u Novom Sadu, na Spensu, gde je ranijih godina nastupao, zbog navodnih brojnih svedočanstava o zlostavljanju hrvatskih vojnika i civila, nakon što je JNA zauzela Vukovar, izazvala je burne reakcije u javnosti. Isti zahtev za otkazivanjem koncert upućen je i mladom pevaču Jakovu Jozinoviću.
Brojni Novosađani su rekli da Spens nikada nije bio logor, kao i da prvi put čuju da je tu neko bio zarobljen i mučen.
Priča o Spensu kao logoru u kom su maltretirani zarobljenici iz Hrvatske proširila se društvenim mrežama početkom marta, a deo tvrdnji oslanjao se na svedočanstvo koje se može pronaći na sajtu Hrvatskog društva logoraša srpskih koncentracijskih logora (HDLSKL).
Svedok koji navodi da se na Spensu odvijalo mučenje, potpisan je inicijalima. Osim ovog, postoji još jedan navod iz presude suda u Vukovaru, iz 2009. godine, u kojoj jedan čovek navodi da je, nakon ranjavanja, bila u Kombinatu „Borovo“, potom u Dalju, nakon čega je odvedena na Spens, odakle je pušten nakon što su ga prepoznali prijatelji.
Na internetu su se pojavile i izjave još jednog vukovarskog branitelja koji takođe tvrde da je u Spensu bio mučen.
Fond za humanitarno pravo objavio je 2020. godine publikaciju „Dosije: Logori za Hrvate na teritoriji Srbije“, u kojoj se pominje više mesta u Vojvodini, ali ne i Spens.
FHP: Nema većeg broja izvora za Spens
Iz Fonda za humanitarno pravo kažu za 021.rs da je, prema njihovim saznanjima, u Srbiji postojalo više lokacija u kojima su pripadnici hrvatskih snaga, ali i civili sa područja Vukovara, zadržavani od par sati do nekoliko dana, te da su takva mesta bili takozvani prolazni centri.
„Kao jedna od lokacija prolaznih centara pominje se i Novi Sad, a mi smo došli do podataka da je i Spens korišćen kao sabirni centar za nasilno iseljeno stanovništvo sa tog područja, kao do i indicija da je služio kao tranzitni centar iz kog je izvestan broj ljudi prebačen i u logore“, navode.
Spens se u njihovoj publikaciji ne pominje jer „nisu mogli da dođu do većeg broja izvora, te utvrde obrazac postupanja na toj lokaciji, kao što su mogli za druge lokacije“.
„Izdvojeni su samo pojedini tranzitni centri za koje je u vreme istraživanja bilo moguće ustanoviti preciznu lokaciju, imajući u vidu da ljudi često nisu znali gde su dovedeni, pa u svojim izjavama o tim mestima govore opisno, kao i obrazac njihovog funkcionisanja“, dodaju.
Međutim, dodaju i da bi informacije koje se nalaze u arhivu Ministarstva odbrane značajno doprinele utvrđivanju činjenica o upravljanju i funkcionisanju logora, kao i mestima koja su bila tranzitni centri.
Ističu i da je u velikom broju slučajeva upravo Ministarstvo odbilo da im dostavi tražene podatke, pozivajući se na njihovu tajnost ili tvrdeći da takve podatke ne poseduje.
