TITOGORCIMA: Dok se veliča Broz, nema nama Evrope!

U jednom zabitom selu u Pivi poslije Titove smrti pita majka sina: Umrije li sine ono Tito? Sin joj odgovori: umrije majko.Aha –kaže ona. Nakon nekog vremena ona opet ponovi isto pitanje? Umrije li sine ono Tito?Umrije majko već si me pitala jednom, ljutito joj sin reče.Poslije izvjesnog vremena, majka se opet sjeti istog pitanja. Umrije li sine ono Tito?Ne znajući da se na onaj svijet preselio najveći sin naših naroda i narodnosti, vođa slavne revolucije, trostruki narodni heroj, doživotni predsjednik Jugoslavije i ko zna šta sve nije bio. Sin joj odbrusi istim stilom jeste majko umro je Tito. Dok će ona, dobro sine znam da je umro ne viči na mene, nego mi je milo čut. Jer nam je mnogo jada dao jadi ga bili ko što su nas sa njim.

Piše: Goran Kiković,istoričar, književnik i novinar

Iz ove priče koju sam davno pročitao u reviji “Golija“ autora Blaža Papovića, i
prarafrazirao je jasno se vidi šta je običan narod Crne Gore mislio o
diktatoru Josipu Brozu Titu.

Poštovani čitaoci našeg “Glas Holmije“ u 21. vijeku, u državi
Crnoj Gori, koja tvrdi da je okrenuta demokratiji, evropskim
integracijama i zapadnim vrijednostima, u Crnoj Gori i dalje postoji
čitav niz obrazovnih i drugih ustanova koje nose imena komunističkih
vođa, partizanskih odreda i simbola jednopartijskog totalitarnog
diktatorskog sistema.

Mnogi se ovih dana pitaju šta je ovo, je li ovo moguće!?Hoćemo li sa
komunizmom u Evropsku demokratsku porodicu?

Niko ne spori da su partizani bili dio antifašističke borbe, ali
takođe je činjenica da je komunistički režim koji je nakon rata preuzeo
vlast bio diktatorski i jednopartijski i da je ubio, mučio i progonio
na hiljade svojih neistomišljenika. Goli Otok i druga stratišta koja su
bila nezamišljena normalnom ljudskom umu.

Upravo taj sistem je decenijama ukidao slobodu političkog mišljenja,
vršio represiju nad „nepodobnima“, ukinuo filozofiju, progonio Srpsku
Crkvu i ostavio duboke ožiljke u nacionalnom biću Crne Gore, tj.
promijenio identitet Srbima i sveo ih na 1,7 procenata.

Zašto je onda jedno društvo koje se želi predstaviti kao moderno i
demokratsko, spremno da uđe u Evropsku uniju, istovremeno spremno da
veliča diktaturu koja je promovisala sve ono protiv čega se zalaže
Evropska unija?

Ako kao država odbacujemo četnički pokret, koji je takođe bio
antifašistički, zašto onda komunistički totalitarizam ostaje u
privilegovanom položaju? Treba da znamo da je Vlada Kraljevine
Jugoslavije bila u Londonu cijelo vrijeme rata, dok je njen ministar
Vojske i mornarice đeneral Dragoljub Mihailović, bio u slobodnim
srpskim planinama i progonili su ga Njemci baš i iz Crne Gore, maja
1943. godine, dok su njegovog komandanta za Crnu Goru vojvodu Pavla
Đurišića, Njemci sa njegovom vojskom zarobili i odveli u logor Strij.
Jasno ovo dokazuje da je Đurišić, bio “saradnik njemačkog
okupatora“ zašto bi bio zarobljen, dok su mnogi njegovi vojnici dvije
godine bili po logorima Njemačke i tamo mnogi umrli. Dosta je bilo
neistina. Moramo se suočiti kao društvo i država sa istorijskom
istinom. Četnici i partizani su moja istorijska sudbina, jer srpski
narod je u Drugom svjetskom ratu bio u dva pokreta otpora. Jedan je
bio rojalistički-četnički , drugi komunistički-partizanski.Imao sam
dva đeda ,jedan od oca, drugi od majke.Jedan četnik, drugi
partizan.Oba su moji đedovi i ja od njih se ne odričem. Ponosan na
obojicu.Tragedija njihovog međusobnog sukoba, dubok je ožiljak na licu
srpskog naroda, do današnjih dana. Takođe, oba pokreta su dio srpske
istorije herojstva i stradanja. Pošto je istorija učiteljica života,
hajde da naučimo lekciju i nikad više ne budemo suprotstavljeni jedni
protiv drugih. Budimo dobri potomci,kako bi bili čestiti preci.

Zar je moralno dopustivo da jedan dio naroda bude trajno proglašen
izdajničkim, a drugi da se slavi, uprkos zločinima i represijama koje
je počinio pokret na čelu sa Titom od koga su danas Titogorci?

Zato je sve u ovoj zemlji danas kao da Tito nije umro, a umro je 4.
maja 1980. godine. Nastavlja se i dalje da se pjeva ona pjesma: “Što je
više prevara i laži Tito nam je sve mili i draži…“

Gimnazije i osnovne škole nazvane po Josipu Brozu Titu, „Maršal Tito“
u Ulcinju ili po danu njegovog rođenja u Tuzima. Problem je još
očigledniji ako znamo da je, uz odobrenje države, u Podgorici podignut
spomenik Josipu Brozu Titu, dok je istovremeno država uklonila
spomenik Pavlu Đurišiću, podignut na privatnom imanju čiji je vlasnik
Vujadin Dobrašinović, kome se ovih dana sudi i on se progoni od strane
suda te iste države i u 21. vijeku mu se sudi kao potomku antifašističkog
pokreta otpora-JVUO .

Ovdje ćemo zbog javnosti navesti spisak škola u Crnoj Gori čiji nazivi
su povezani sa partizanima ili komunizmom koji je dugačak:

Gimnazija „Niko Rolović“; Bar – ukazom predsjednika FNR Jugoslavije
Josipa Broza Tita, 10. jula 1953. godine, proglašen je za narodnog
heroja.

Gimnazija „Panto Mališić“; Berane – po kapetanu Pantu Mališiću

Gimnazija „Miloje Dobrašinović“, Bijelo Polje – učesnik NOR i direktor
gimnazije inače brat Svetozara Dobrašinovića, zamjenika komadanta
Pavla Đurišića

Gimnazija „Stojan Cerović“, Nikšić – Bio je delegat Crne Gore na Prvom
zasjedanju AVNOJ-a, ukazom Predsjedništva Antifašističkog vijeća
narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ) 11. jula 1945. posthumno je
odlikovan Ordenom zasluga za narod prvog reda.

Gimnazija „25. maj“, Tuzi

Gimnazija „Slobodan Škerović“, Podgorica – član SKOJ-a

SEŠ „Mirko Vešović“, Podgorica

SEkŠ „Vaso Aligrudić“, Podgorica – komunista i revolucionar iz Zete

SMŠ „Bratstvo–jedinstvo“, Ulcinj

OŠ „Anto Đedović“, Bar – mladi komunistički aktivista i borac iz Bara,
koji je učestvovao u organizaciji omladinskih akcija i u
antifašističkom ustanku 1941. godine

OŠ „Blažo Jokov Orlandić“, Bar – član Komunističke partije Jugoslavije
(KPJ), nakon rata proglašen za heroja

OŠ „Aleksa Bećo Đilas“, Virpazar – kao srednjoškolac postao je član SKOJ-a

OŠ „Lovćenski partizanski odred“, Cetinje

OŠ „Blažo Mraković“, Danilovgrad – učesnik Narodnooslobodilačke borbe

OŠ „Milosav Koljenšić“, Danilovgrad – učesnik Narodnooslobodilačke borbe

OŠ „Dušan Bojović“, Nikšić – učesnik Narodnooslobodilačke borbe

OŠ „Olga Golović“, Nikšić –

OŠ „Boško Buha“, Pljevlja – učesnik Narodnooslobodilačke borbe

OŠ „Boško Radulović“, Podgorica – kao gimnazijalac uključio se u rad SKOJ-a

OŠ „Jedinstvo“, Podgorica

OŠ ,, Maksim Gorki“, Podgorica – smatra se jednim od rodonačelnika
socijalističkog realizma u književnost, ključni revolucionarni mislilac

OŠ ,,Sutjeska“, Podgorica

OŠ ,,Vladimir Nazor“, Podgorica – bio je hrvatski pisac, državnik i
jučesnik jugoslovenskog partizanskog pokreta

OŠ „Maršal Tito“, Ulcinj

Lista nije potpuna.

Nije cilj ovog nabrajanja da se diskredituju sva imena sa spiska. Mnogi
od njih bili su tek momčići, uključeni u rad SKOJ-a, ponešeni
mladalačkim idealima, ili žrtve Drugog svjetskog rata čiji su životi
prerano ugašeni.

Ipak, cilj je da se istakaže koliko je duboko ukorenjen komunizam u
društvu Crne Gore.

Iako je sudbina pojedinih ljudi tragična i zaslužuje poštovanje,
zabrinjavajuće je koliko škola nosi imena o kojima je teško pronaći
više od par rečenica i oni nemaju baš nikakve veze za tom ustanovom
niti sa prosvjetom.

Kada se već „pretumbava“ istorija, zašto ne bi nekim školama dali
imena velikih naših umjetnika?

Mnogi znameniti crnogorski vladari i kulturni radnici ostaju u sjenci
heroja NOB-a, a cjelokupna istorija Crne Gore stavljena je u podređen
položaj i u službu ideologije, kao da je Tito još uvijek živ. Što bi
rekli komunistički propatori i “Poslije Tita Tito“ , odnosno ovi
današnji“ I poslije Tita Titovi“

Postoji li išta vrijedno pomena u Crnoj Gori prije i poslije
komunizma i partizana? Zašto nijedna škola u Crnoj Gori ne nosi ime
Vitomira Nikolića, Miodraga Bulatovića, Branimira Šćepanovića? Zašto
su potisnute naše vladike i mitropoliti, vladari?

Nema kod nas Evrope ni sad ni juče – ovde još miriše na barut iz
sredine prošlog vijeka. I kliče se smrt fašizmu-sloboda narodu, kao
1945.godine.

Preuzeto: SRPSKA 24