Malo o državnim entitetima koji nas okružuju. Šta znače imena država koje nas okružuju i odakle ti nazivi?

0
90

BOSNA: Reč „Bosna“ se prvi put pominje u istoriji u 10. veku i to u spisu pod naslovom „O Srbima i zemlji u kojoj sada stanuju“. Tačnije, u 32. glavi spisa „O upravljanju državom“ („De administrando imperio“ ili pravi naslov „Πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ρωμανόν“) romejskog cara Konstantina VII Porfirogenita, čiji je naslov „O Srbima i zemlji u kojoj sada stanuju“. Pisac tu navodi naseljena mesta u Srbiji i u njoj pominje Bosnu:

„U pokrštenoj Srbiji su naseljeni gradovi Destinik (Dostinika), Černavusk, Međurečje, Dresneik, Lesnik, Salines (Soli tj. Tuzla), i u oblasti Bosne Kotor i Desnik“.

HERCEGOVINA: Reč „Hercegovina“ nastala je u 15. veku, tačnije 1466. godine, kada je srpski velmoža Stefan Vukčić Kosača uzeo titulu „hercega od Svetog Save“, postavši tako prvi „herceg“ (srednjevekovna titula niža od kralja) i nazvavši svoju oblast Vojvodstvo (Hercegovina) Svetog Save po ličnosti mladog Rastka Nemanjića, koji je kratko upravljao današnjom Hercegovinom, pre nego što se zamonašio i postao Sveti Sava.

HRVATSKA: O pojmu Hrvata i Hrvatske postoji mnogo teorija, falsifikata i izmišljotina. Zato je izuzetno teško baviti se hrvatskom istorijom pre njenog pada i nestanka u bici na Gvozdu 1097. godine, jer imamo jako malo pouzdanih podataka i veoma mnogo izmišljotina, falsifikata i propagande. O poreklu tog imena nemamo mnogo podataka, što ostavlja prostor za razne teorije indoevropske, slovenske, iranske, germanske, avarske itd. U svakom slučaju je jasno da je u pitanju stari pojam. Po hrvatskoj zvaničnoj istoriji, prvo pominjanje Hrvata je u izmišljenoj Trpimirovoj darovnici, čiji original je naravno „izgubljen“, a najstariji prepis je iz 1568. godine i to je falsifikat. Oni takođe pominju i kameni natpis (sumnjivog porekla) iz Šopota kod Benkovca, u kom se spominje i Branimir kao „+BRANIMIRO COM … DUX CRUATORVM COGIT…“ Najpouzdanije strano pominjanje Hrvata je u spisu romejskog cara Konstantina VII Porfirogenita „O upravljanju državom“ („De administrando imperio“ ili pravi naslov „Πρὸς τὸν ἴδιον υἱὸν Ρωμανόν“). Često ćete naleteti i na pominjanje pisanih dokumenata sa tzv. splitskih crkvenih sabora u 9. veku, koji su dokazani falsifikati.

Da Vas podsetimo:  Zaboravljeni humanista: Marino Zurl, čovjek koji je vraćao identitet djeci iz ustaških logora

MAĐARSKA: Mađari tj. Ugari pripadaju ugro-finskoj grupi naroda, koja se iz Azije i izvan-uralskih stepa, iz okoline reke Ob, naselila u Podunavlje krajem 9. veka. Ime Mađar ili Ugar potiče od turkijskog „On-Ogur“ što znači „deset strela“ ili „deset plemena“. Takođe njihovo ime može da potiče i od staroruskog „Юgra“. U pisanim izvorima nalazimo naziv „Ungri“ kod romejskog monaha i hroničara Georgija Monomaha 832. godine, u franačkim spisima Anali Svetog Bertina iz 862. godine i franačkim Salcburškim analima iz 881. godine. Pošto dolaze iz uralsko-atlajskih krajeva kao i Turci, romejski car Konstantin Porfirogenit je za tadašnje Mađare koristio naziv Turci ili „Τουρκία“.

RUMUNIJA: Sam taj naziv naravno potiče iz Rimskog carstva i latinske reči „Roman“ koja označava Rimljane. Rumuni su zapravo stanovništvo tri istorijske pokrajine Moldavije, Transilvanije i Vlaške, a prvi put naziv „Roman“ za stanovnike te tri istorijske oblasti, vidimo u 16. veku i taj naziv koriste italijanski putopisci koji obilaze te tri pokrajine. Tu je važno pomenuti i „Pismo iz Brašova“ („Scrisoarea lui Neacşu“) iz 1521. godine, što je prvi pisani spomenik na vlaškom jeziku, koji se smatra pretečom savremenog rumunskog jezika. U praksi, takav vlaški jezik je slovenski i napisan je na rumunskoj ćirilici, koja je usavršavana uz snažan uticaj srednjevekovne Srbije. U Pismu iz Brašova takođe imamo pominjanje reči Rumun za narode ovih pokrajina. Tek od 17. veka vlaški jezik počinje da se romanizuje, da bi Rumuni sredinom 19. veka odbacili ćirilicu i preuzeli latinsko pismo, uz snažnu romanizaciju i uticaj francuskog i italijanskog jezika.

BUGARSKA: Naziv Bugari potiče od prototurskog plemena Bugara iz azijskih stepa. Sam pojam Bugari, vezuje se za proto-tursku reč „bulģha“, što znači promešati, uzburkati, a odatle potiče i proto-turska reč „bulgak“ što znači ustanak, pobuna itd. Bugari kao narod nastaju kada turkijsko pleme Bugara dolazi iz azijskih stepa i okoline reke Volge i nameću svoju vlast podunavskim Slovenima iz saveza 7 slovenskih plemena, Severaca itd. Ubrzo azijski Bugari postaju vladajući sloj Bugara i bugarizovanih Slovena i u 9. veku stvaraju Prvo bugarsko carstvo i primaju Pravoslavlje 864. godine.

Da Vas podsetimo:  SKENDERBEG JE BIO SRBIN: Savremena istorija otkriva pravu istinu o poreklu Đurđa Kastriota!

SEVERNA MAKEDONIJA: Sam pojam „Makedonija“ i „Makedonci“ na slovenskom jeziku ne znači ništa. U pitanju je grčki pojam za državu koju su stvorili grčko pleme Dorci. Prvo pominjanje reči „Μακεδνόν“ imamo kod Herodota koji njim označava grčko pleme Dorce. Ta reč potiče od grčke reči „μακεδνός“ što znači visok, vitak. Grčki epski pesnik Homer je pominje kao „μακεδνή“ takođe u značenju dugačak ili visok. Sama reč „Μακεδονία“ je izvučena za oblast koja je visoka i planinska, a Makedonci je postala reč za brđane i ljude sa visokih predela. Sloveni blage veze nemaju sa ovim značenjem, a Starosrbi prvi put upotrebljuju tu reč pod uticajem nekanonske Bugarske egzarhije, koja je u 19. veku pokušavala da pobugarizuje Srbe time što je koristila termin „Makedonci“ kao nekakve nadbugare i super-Bugare. Makedonci zvanično nastaju kao narod od Srba, na Ilindan 2. avgusta 1944. godine, na svom Prvom zasedanju Titovog ASNOM-a u srpskom manastiru Sveti Prohor Pčinjski.

ALBANIJA: Albanci se prvi put pominju u istorijskim izvorima tek u 11. veku. Da odmah razjasnimo, ne postoji nijedan arheološki ili pisani dokaz da današnji Albanci potiču od Ilira. Oni tu svoju teoriju zasnivaju na jeziku, tvrdeći da albanski jezik potiče od ilirskog, što je takođe netačno. Tek nekolicina reči drevnog ilirskog jezika su do danas preživele i to preko grčkih i rimskih izvora i nijedna od tih reči i lingvističkih konstrukcija nema nikakvog dodira sa današnjim albanskim jezikom (koji po svojoj strukturi u najgrubljim crtama potiče iz grčkog, a prvi put je zapisan tek u 16. veku). Iliri takođe nisu imali pismenost, tako da se većina sačuvanih reči odnosi na par stotina ličnih imena, toponima, kao i nekoliko reči iz svakodnevnog života. Doduše danas pouzdano znamo da su Iliri govorili posebnim indoevropskim jezikom, koji se razlikovao i od grčkog i od latinskog. O poreklu Albanaca postoje razne teorije—od kavkaske, preko berberske tj. severno-afričke, do normanske. U svkaom slučaju oni se prvi put javljaju u istoriji tek u 11. veku. Albanci sami sebe zovu „Shqiptar“, a svoju državu „Shqipëria“ što bi značilo krš ili brdo, jer su oni živeli uglavnom na brdima i krševima, pa su sebe nazivali brđanima. Međutim, postoji teorija da reč „Shqiptar“ potiče od značenja govoriti jasno, razumljivo. A tu imamo i netačno tumačenje po kojem Šćiptari znači „sinovi orlova“, a Šćiprija „zemlja orlova“, jer je „shqipe“ odnosno „shqiponjë“ albanska reč za orla—iako taj crni dvoglavi orao na njihovom grbu potiče iz sredrevekovne Srbije i Romejskog carstva.

Da Vas podsetimo:  Komunistička parnica protiv srpskog naroda

CRNA GORA: Ovde se radi o srpskoj istorijskoj pokrajini Dioklitiji, nazvanoj po drevnom rimskom gradu Dokleja, koji se nalazio u blizini današnje Podgorice. Takođe se najduže koristio naziv Zeta, po istoimenoj reci. Naziv Crna Gora prvi put pominje u jednoj povelji srpskog kralja Milutina iz 1296. godine, a počevši od kraja 15. veka ovo ime se ustalilo kao naziv za posebnu oblast u zapadnom delu Gornje Zete. Tek premeštanjem sedišta zetske mitropolije SPC u novoizgrađeni Bogorodičin manastir na Cetinju 1483. godine, se ustaljuje taj naziv. Kasnije pod pojam Crne Gore se uvrštavaju i delovi geografske Raške, Brda, Stare Hercegovine i Primorja, dok geografski Crna Gora predstavlja oblast 4 istorijske nahije (Katunska, Lješanska, Riječka i Crmnička).

I da se ne zbunite, reč srpske oblasti Kosovo ne znači ništa na albanskom jeziku. Kosovo potiče od Kosova polja, nazvanog na srpskom jeziku po ptici Kos, dok Metohija dolazi od crkvene reči Metoh, što znači manastirski posed.

https://www.facebook.com/istorijasrba

POSTAVI ODGOVOR

Unesite Vaš komentar
Molimo unesite vaše ime